మన చుట్టూ ఉన్నవాళ్లలో ఎవరో ఒకరు, లేదా మన దగ్గరి బంధువుల్లో ఎవరో ఒకరు వృద్ధాప్యంలో చనిపోయినప్పుడు, ఆ తర్వాత కుటుంబం వాళ్లు, బంధువులు, తెలిసినవాళ్లు మాట్లాడుకుంటూ ఉండటం మనం చూస్తాం.
“చివరి రోజుల్లో చాలా ఒంటరిగా ఉండేవారు.”
“పిల్లలు అందరూ ఉన్నారు కానీ ఎవరూ దగ్గరగా ఉండేవారు కాదు.”
“డబ్బుకు ఇబ్బంది లేదు, కానీ చూసుకునే మనిషి లేకపోయాడు.”
“ఆమెకు తినడానికి కూడా ఇబ్బందులు ఉండేవి.”
ఇలాంటి మాటలు అప్పుడు మన చెవుల్లో పడతాయి. ఒక మనిషి జీవితంలో చివరి సంవత్సరాలు ఎలా గడిచాయో, బయటికి కనిపించని కొన్ని విషయాలు అప్పుడు మనకు తెలుస్తాయి.
ఆ సంఘటన జరిగిన కుటుంబం మనది కాకపోవచ్చు. ఆ వృద్ధుడు మన నాన్న కాకపోవచ్చు. ఆ వృద్ధురాలు మన అమ్మ కాకపోవచ్చు. అందుకే అప్పుడు విన్న మాటలు మన జీవితానికి చాలా దూరంగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తాయి.
కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం మనం ముందుగానే అడగాలి.
“ఇలాంటి పరిస్థితి మన ఇంట్లోకి రాకుండా మనం ఇప్పుడే ఏం చేయాలి?”
వృద్ధాప్యం ఒక్కసారిగా రాదు. మనిషి నెమ్మదిగా వృద్ధుడవుతాడు. అలాగే ఒంటరితనం కూడా ఒక్కరోజులో రాదు. పిల్లలు తమ జీవితాల్లోకి వెళ్లిపోవడం, భార్య లేదా భర్త పోవడం, ఆరోగ్యం దెబ్బతినడం, డబ్బు రావడం ఆగిపోవడం, బంధువులతో సంబంధాలు తగ్గిపోవడం — ఇలా ఒక్కోటి జరుగుతూ ఉంటుంది. చివరికి ఆ ఇంట్లో ఒక్కరే మిగిలిపోతారు.
కొంతమందికి అన్నీ ఉంటాయి. మంచి ఇల్లు, డబ్బు, మందులు. పిల్లలు నెలకు డబ్బు పంపుతారు. కానీ మాట్లాడటానికి ఎవరూ ఉండరు.
మరికొంతమందికి అది కూడా ఉండదు. తినడానికి తిండి లేదు. ఉండడానికి సరైన చోటు లేదు. మందులకు డబ్బు లేదు. ఎవరూ చూసుకోరు.
రెండూ వేరు. కానీ రెండూ ఒకే చోటికి చేరుతాయి. ఒంటరితనం. దిక్కులేమి.
ఈరోజు మన ఇంట్లో అలా లేదు. మన అమ్మ నాన్న బాగానే ఉన్నారు. పిల్లలు మనతోనే ఉన్నారు. అందుకే ఈ మాటలు మనకు దూరంగా అనిపిస్తాయి.
కానీ ఇది ఎప్పటికీ అలా ఉండదు. ఈరోజు బాగున్న ఇల్లు రేపు ఖాళీ అవ్వచ్చు. అందుకే ఇప్పుడే ఆలోచించాలి.
మన అమ్మ నాన్న వృద్ధులయ్యేటప్పుడు వాళ్లకు డబ్బుతో పాటు మన సమయం, మన శ్రద్ధ కూడా ఉంటుందా?
ఈ ప్రశ్న మన ఇంట్లోనే అడగాలి. ఇప్పుడే అడగాలి.
మరి దీని గురించి బైబిల్ ఏం చెబుతుంది? అమ్మ నాన్న వృద్ధులయ్యాక పిల్లల బాధ్యత ఏంటి? పిల్లలు లేని వాళ్ల సంగతి ఏంటి? ఇవన్నీ చూద్దాం.
సరోజమ్మ కథ
సరోజమ్మకు డెబ్బై ఎనిమిదేళ్లు. భర్త పోయి ఐదేళ్లు. ముగ్గురు పిల్లలు. అందరూ మంచి ఉద్యోగాల్లో ఉన్నారు.
నెలకు డబ్బు పంపుతారు. మందులు పంపుతారు. ఏది కావాలన్నా ఫోన్ చేస్తే వచ్చేస్తుంది. కానీ ఎవరూ రారు.
ఆ ఇంట్లో నాలుగు గదులు ఉన్నాయి. ఒక గదిలో ఆమె. మూడు గదులకు తాళం.
“ఆ గదులు ఎందుకు తెరవరు?”
“తెరిస్తే గుర్తొస్తారు. పిల్లలు చిన్నప్పుడు ఆ గదుల్లో ఎలా గొడవ పడేవాళ్లో. ఆ మంచాలు ఇప్పుడు ఖాళీగా ఉన్నాయి. చూస్తే భరించలేను.”
ఆమె రోజు అలా గడిచిపోతుంది. మాట్లాడటానికి ఎవరూ ఉండరు.
“మధ్యాహ్నం ఏం తింటారు?”
“ఉదయం చేసుకున్నవే. ఒక్కరికి ఎంత చేయాలి బాబూ. చేసి ఎవరికి పెట్టాలి?”
ఆ మాటలో ఒక గాయం ఉంది. ఒకప్పుడు ఐదుగురికి వడ్డించిన చేతులు ఇప్పుడు ఒక్కరికే వడ్డించాలి. అందులో ఆనందం ఉండదు.
పిల్లలు డబ్బు పంపుతారు. కానీ డబ్బు మాట్లాడదు. డబ్బు వినదు. రాత్రి పడుకునేటప్పుడు డబ్బు పక్కన పడుకోదు. ఉదయం లేచినప్పుడు “బాగున్నావా” అని అడగదు.
ఇది మొదటి రకం. బతికి ఉన్నప్పుడే వాళ్ల పాత్ర అయిపోయింది అన్నట్టు. పిల్లలు పెద్దయ్యారు. స్థిరపడ్డారు. ఇక అమ్మ పాత్ర అయిపోయింది. ఇప్పుడు ఆమె ఒక జ్ఞాపకం. ఒక ఫోటో. పండుగలకు గుర్తుకు వచ్చే ఒక పేరు.
కానీ ఆమె బతికే ఉంది. ఆమెకు మనసు ఉంది. ఆమె రాత్రి ఏడుస్తుంది. ఎవరికీ చెప్పదు. “నేను బాగానే ఉన్నాను” అని చెప్పేస్తుంది. పిల్లలు నమ్మేస్తారు.
ఆమెకు ఏమీ కొదవ లేదు. కానీ ఏమీ లేదు.
లక్షమ్మ కథ
లక్షమ్మకు ఎనభై దాటింది. భర్త పోయి చాలా సంవత్సరాలు. ఇద్దరు కొడుకులు. ఒకరు ఊరు విడిచి వెళ్లిపోయాడు. ఎక్కడున్నాడో తెలియదు. రెండోవాడు పక్క ఊరిలో ఉంటాడు. కానీ వచ్చి చూడడు.
లక్షమ్మకు సొంత ఇల్లు లేదు. ఒక చిన్న గుడిసె. వర్షం వస్తే లోపల కారుతుంది. ఎండ వస్తే లోపల మండుతుంది.
నీళ్లు కూడా దూరం నుంచి మోసుకోవాలి. కానీ మోయడానికి ఒంట్లో శక్తి లేదు.
ఉదయం లేచి ఏం తినాలో ఆలోచిస్తుంది. కొన్నిసార్లు పక్కింటివాళ్లు ఏదైనా పెట్టారా అని ఎదురు చూస్తుంది. లేకపోతే రోజు గడిచిపోతుంది. నీళ్లు తాగి పడుకుంటుంది.
ఒకసారి ఆమె రెండో కొడుకుకు ఫోన్ చేసింది. “నాన్నా, ఇంట్లో తినడానికి ఏమీ లేదు. కొంచెం బియ్యం పంపించు” అని అడిగింది.
అతను ఏమన్నాడో తెలుసా? “అమ్మా, నాకూ ఇబ్బందులే. ఈ నెల చాలా ఖర్చులు వచ్చాయి. వచ్చే నెల చూస్తాను.”
వచ్చే నెల ఎప్పుడూ రాలేదు.
అదే కొడుకు తన భార్యకు ఏదైనా కావాలంటే అప్పు చేసైనా కొనిస్తాడు. తన పిల్లల స్కూల్ ఫీజు కట్టడానికి ఏదో ఒకటి సర్దుబాటు చేస్తాడు. బిజినెస్ కోసం ఎంత ఇబ్బంది అయినా పడతాడు. కానీ అమ్మకు బియ్యం పంపడానికి మాత్రం “ఈ నెల కుదరదు” అంటాడు.
ఎందుకు? ఎందుకంటే అమ్మ ఒక అలవాటు. ఒక బాధ్యత. ఒక భారం. భార్య కాదు. పిల్లలు కాదు. అవి అతని జీవితం. అమ్మ అతని జీవితం కాదు. అమ్మ ఒక జ్ఞాపకం.
లక్షమ్మ ఏమి చేస్తుంది? ఎవరికి చెప్తుంది? ఒకప్పుడు ఆమె కూడా పిల్లల్ని కడుపు నిండా పెంచింది. ఇప్పుడు ఆమెకు ఒక్క పూట భోజనం దొరకడం లేదు.
ఆమె ఏడవదు. ఏడవడానికి కూడా ఓపిక లేదు. చనిపోతే బాగుండు అని కొన్నిసార్లు అనుకుంటుంది. కానీ చావు కూడా రాదు.
ఇది రెండో రకం. మొదటి రకంలో ఇల్లు ఉంది, మంచం ఉంది, తిండి ఉంది, ఒంటరితనం ఉంది. రెండో రకంలో అది కూడా లేదు. ఇల్లు లేదు, మంచం లేదు, తిండి లేదు, ఒంటరితనం ఉంది, ఆకలి ఉంది, భయం ఉంది.
ఈ రెండూ చూస్తే ఒక నిజం అర్థమవుతుంది
మొదటి రకంలో పిల్లలు డబ్బు పంపుతారు. కానీ రారు. రెండో రకంలో డబ్బు కూడా పంపరు. రారు కూడా రారు. కానీ రెండూ ఒకే చోటికి చేరుతాయి. ఒంటరితనం.
మొదటి రకంలో పిల్లలకు తెలియదు. “అమ్మకు అన్నీ ఉన్నాయి, ఆమె బాగానే ఉంది” అనుకుంటారు. రెండో రకంలో పిల్లలకు తెలుసు. తెలిసి కూడా చేయరు.
ఏది ఎక్కువ దారుణం? రెండూ దారుణమే. ఎందుకంటే రెండూ ఒక తల్లి గుండెను ముక్కలు చేస్తాయి.
బైబిల్ ఏం చెబుతుంది?
బైబిల్ ఈ విషయంలో మనల్ని సుఖపెట్టదు. అది మనల్ని ఇబ్బంది పెడుతుంది. ఎందుకంటే నిజం ఎప్పుడూ సుఖంగా ఉండదు.
1. ఐదో ఆజ్ఞ (నిర్గమకాండము 20:12)
దేవుడు మోషేకు పది ఆజ్ఞలు ఇచ్చినప్పుడు, వాటిలో ఒకటి ఇది:
“నీ తండ్రిని నీ తల్లిని గౌరవించుము; అప్పుడు నీ దేవుడైన యెహోవా నీకిచ్చు దేశములో నీవు దీర్ఘాయుష్మంతుడవగుదువు.”
ఇది ఐదో ఆజ్ఞ. మొదటి నాలుగు దేవుని గురించి. ఐదో ఆజ్ఞ మనుషుల గురించి మొదటిది. అంటే దేవుడు చెబుతున్నాడు — నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తున్నావా? సరే. ఇప్పుడు నీ అమ్మను నాన్నను చూసుకో. అదే నిజమైన ప్రేమ. ఈ ఆజ్ఞకు ఒక మాట ఇచ్చాడు దేవుడు. ఈ ఆజ్ఞ ఎప్పుడు వర్తిస్తుందనేది వచనం స్పష్టంగా చెప్పదు. కానీ అమ్మ నాన్న వృద్ధులయ్యాక కూడా ఈ బాధ్యత మారదు అనేది బైబిల్ మొత్తం బోధన నుంచి అర్థమవుతుంది.
2. యేసు తన తల్లిని చూసుకున్నాడు (యోహాను 19:26-27)
యేసు శిలువపై ఉన్నాడు. కొట్టారు. ఎగతాళి చేశారు. చేతులు కాళ్లకు మేకులు కొట్టారు. ప్రాణం పోతోంది.
ఆ స్థితిలో ఆయన ఏం చేశాడు? కింద తన తల్లి నిలబడి ఉంది. ఏడుస్తోంది. ఆయన ఆమెను చూశాడు. పక్కన తన ప్రియమైన శిష్యుడు యోహాను ఉన్నాడు. ఆయన అతనితో అన్నాడు —
“ఇదిగో నీ తల్లి.” మరియుతో — “ఇదిగో నీ కుమారుడు.”
అంటే — యేసు చనిపోయే ముందు తన తల్లిని యోహాను చూసుకోవడానికి అప్పగించాడు. తన చివరి క్షణాల్లో కూడా తన తల్లి గురించి ఆలోచించాడు. మనం ఏమి చెబుతాం? “బిజీగా ఉన్నాను.” “వచ్చే నెల వస్తాను.” యేసు చివరి క్షణంలో కూడా తన తల్లి బాధ్యతను మరచిపోలేదు.
3. కుటుంబాన్ని చూసుకోకపోతే (1 తిమోతికి 5:8)
పౌలు ఇలా రాశాడు:
“ఎవడైనను తనవారిని, ముఖ్యముగా తన కుటుంబమును పోషించకపోతే, అతడు విశ్వాసమును తిరస్కరించినవాడు, అవిశ్వాసి కంటె చెడ్డవాడు.”
పౌలు ఇక్కడ “విశ్వాసమును తిరస్కరించినవాడు” అని చెప్పాడు. అంటే — తన కుటుంబాన్ని చూసుకోకపోవడం క్రైస్తవ విశ్వాసానికి పూర్తి విరుద్ధం. ఇది డబ్బు గురించి మాత్రమే కాదు. శ్రద్ధ గురించి. ఉండటం గురించి. “తిన్నారా?” అని అడగడం గురించి.
4. వృద్ధాప్యంలో తల్లిని చులకన చేయకు (సామెతలు 23:22)
“నీకు జన్మనిచ్చిన తండ్రి మాట వినుము; నీ తల్లి వృద్ధాప్యమున తేలికగా ఎంచకుము.”
“తేలికగా ఎంచకుము” అంటే — చులకన చేయకు. అవసరం లేనిదిగా చూడకు. ఫోన్ చేయకపోవడం, వెళ్లకపోవడం, వాళ్ల మాటలు వినకపోవడం — అదే ఈ వచనం హెచ్చరిస్తున్నది. మన ప్రవర్తన తరువాతి తరం మీద ప్రభావం చూపుతుంది. మనం మన అమ్మ నాన్నను ఎలా చూసుకుంటున్నామో చూసి, మన పిల్లలు నేర్చుకుంటారు.
5. మతం పేరుతో అమ్మ నాన్నను నిర్లక్ష్యం చేయడం (మార్కు 7:10-13)
యేసు కాలంలో కొందరు మత నాయకులు ఒక లూప్ హోల్ కనిపెట్టారు. వాళ్లు ఏమన్నారంటే — “నా ఆస్తి దేవునికి అంకితం చేశాను. కాబట్టి నేను అమ్మ నాన్నకు సహాయం చేయక్కర్లేదు.” దాన్ని “కొర్బాన్” అనేవాళ్లు. యేసు వాళ్లను ఎదుర్కొన్నాడు —
“మీరు మీ సంప్రదాయముచేత దేవుని వాక్యమును నిరర్థకము చేయుచున్నారు.”
అంటే — మతం పేరుతో అమ్మ నాన్నను నిర్లక్ష్యం చేయడం మోసం. బయట ఎంత గొప్ప భక్తుడిలా కనిపించినా, ఇంట్లో అమ్మ నాన్నను మరచిపోతే అది నిజమైన భక్తి కాదు.
6. యోసేపు తన నాన్నను చూసుకున్నాడు (ఆదికాండము 45-47)
యోసేపును సొంత అన్నదమ్ములే బానిసగా అమ్మేశారు. అబద్ధపు అభియోగం మోపి చెరసాలలో వేశారు. కానీ దేవుడు అతన్ని ఎత్తాడు. ఐగుప్తులో ఫరో తర్వాత రెండో పెద్ద అధికారి అయ్యాడు. అతనికి తన కుటుంబం మీద కోపం పెట్టుకోవడానికి ప్రతి కారణం ఉంది. కానీ అతను అలా చేయలేదు. నాన్న యాకోబును చూసినప్పుడు కౌగిలించుకుని ఏడ్చాడు. యాకోబును ఐగుప్తుకు తీసుకువచ్చి, అతని అవసరాలను చూసుకున్నాడు. ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా, మనల్ని పెంచినవాళ్లను మరచిపోకూడదు.
7. రూతు నయోమి వెంట ఉండిపోయింది (రూతు 1:16-17)
భర్త చనిపోయాక, అత్త నయోమి ఆమెతో “నీ సొంత ఇంటికి వెళ్లిపో” అని చెప్పింది. నయోమి దగ్గర ఆమెకు ఇచ్చేది ఏమీ లేదు. కానీ రూతు ఒప్పుకోలేదు. ఆమె అంది:
“నీవు వెళ్లు చోటికి నేను వెళ్తాను, నీవు దిగు చోట నేను దిగుదును; నీ జనము నా జనము, నీ దేవుడు నా దేవుడు.”
అది నిబద్ధత. ఆమె జీవితంలో దేవుని ఏర్పాటు ఎలా పనిచేసిందో తరువాతి కథలో చూస్తాం. రూతు రాజు దావీదుకు ముత్తాత అయింది. యేసు వంశంలో ఒకరిగా నిలిచింది. కొన్నిసార్లు విశ్వాసం అంటే పెద్ద పనులు చేయడం కాదు. అక్కడే ఉండిపోవడం.
8. వృద్ధాప్యంలో విడిచిపెట్టకు (కీర్తనలు 71:9, 18)
కీర్తనలు 71లో ఒక వృద్ధుడు ప్రార్థన చేస్తున్నాడు:
“నేను వృద్ధుడనైనప్పుడు నన్ను విసర్జింపకుము; నా బలము క్షీణించినప్పుడు నన్ను విడిచిపెట్టకుము.”
ఇది ఒక వృద్ధుడి గుండె. భయం. ఒంటరితనం. దేవా, నన్ను వదిలేయకు అనే ప్రార్థన. కొన్నిసార్లు మనలాంటి మనుషుల ద్వారా కూడా దేవుడు సహాయం చేయగలడు.
9. దేవుడు దిక్కులేని వాళ్ల పక్షాన నిలబడతాడు (కీర్తనలు 68:5)
“దిక్కులేని వారికి తండ్రి, విధవలకు న్యాయము తీర్చువాడు.”
దేవుడు తనను తాను “దిక్కులేని వారి తండ్రి” అని చెప్పుకుంటున్నాడు. అంటే ఎవరూ లేని వాళ్లకు దేవుడు ఉన్నాడు. కానీ ఒక మాట. దేవుడు ఆమెకు తండ్రి అయితే, మనం ఎవరు? మనం కూడా ఆయన బిడ్డలం కదా. మనం ఆమెను చూసుకోవాలి.
10. ఆకలిగా ఉన్నవాళ్లను చూసుకోకపోతే (మత్తయి 25:35-40)
యేసు ఇలా అన్నాడు:
“నేను ఆకలిగా ఉండగా మీరు నాకు తినిపించితిరి; దప్పిగా ఉండగా మీరు నాకు త్రాగనిచ్చితిరి; నేను పరదేశినిగా ఉండగా మీరు నన్ను చేర్చుకొనిరి.”
అప్పుడు మంచి వాళ్లు అడుగుతారు — “ప్రభువా, నీవు ఎప్పుడు ఆకలిగా ఉండగా చూచి నీకు తినిపించితిమి?” అప్పుడు రాజు ఇలా జవాబు చెబుతాడు:
“ఈ నా తమ్ములలో అల్పులైన ఒకనికి మీరు చేసిన ప్రతి మేలు నాకే చేసినట్లు.”
అంటే — మనం ఒక ఆకలిగా ఉన్న వృద్ధురాలికి అన్నం పెడితే, అది యేసుకే పెట్టినట్లు.
11. దేవుడు హెచ్చరిస్తున్నాడు (మలాకీ 3:5)
“నేను మీ మీదికి తీర్పు తీర్చుటకు సమీపించి… విధవలను, అనాథలను బాధించువారి మీదను, పరదేశులను మోసపుచ్చువారి మీదను సాక్షిగా ఉండి త్వరగా తీర్పు తీర్చువాడను.”
దేవుడు విధవలను, దిక్కులేని వాళ్లను బాధించేవాళ్ల మీద తీర్పు తీరుస్తాను అని చెప్పాడు. ఇది ఆయన ఎంత సీరియస్ అంటే, వ్యభిచారం, అబద్ధం వంటి పాపాలతో పాటు దీన్ని కూడా చెప్పాడు.
12. నిజమైన భక్తి ఏంటంటే (యాకోబు 1:27)
“తండ్రియైన దేవుని యెదుట పరిశుద్ధమైన భక్తి ఏదనగా — అనాథలను విధవలను వారి శ్రమలో చూచుటయు, లోకము ద్వారా తనకు కళంకము అంటకుండ తన్ను తాను కాపాడుకొనుటయు.”
యాకోబు ఇక్కడ రెండు విషయాలు చెప్పాడు. ఒకటి — అనాథలను, విధవలను వాళ్ల కష్టంలో చూడటం. రెండు — లోకపు మచ్చలు అంటకుండా తనను తాను కాపాడుకోవడం. ఈ రెండూ కలిపి నిజమైన భక్తి.
13. దేవుడు మరచిపోడు (యెషయా 49:15)
“స్త్రీ తన పాలు గ్రోలు బిడ్డను మరచునా? తన కడుపు ఫలమును చూచి జాలిపడకుండునా? వారు మరచినను నేను నిన్ను మరచువాడను కాను.”
తల్లి కూడా తన బిడ్డను మరచిపోవచ్చు. కానీ దేవుడు మరచిపోడు. మనుషులు మరచిపోయినా, దేవుడు మరచిపోడు.
14. అమ్మ నాన్నకు కూడా ఒక మాట (ఎఫెసీయులకు 6:4)
“తండ్రులారా, మీ పిల్లలను కోపపరచకుడి; ప్రభువు మార్గములో వారిని పెంచి విద్యనేర్పుడి.”
అమ్మ నాన్న ప్రవర్తన కూడా కుటుంబ సంబంధాలను ప్రభావితం చేయవచ్చు. గౌరవం రెండు వైపులా ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు నిజం ఒప్పుకోవాలి. “నేను కష్టంగా ఉండేవాడిని. నేను తప్పు చేశాను” అని చెప్పడంలో తప్పు లేదు.
15. చేదు మనసు గురించి (హెబ్రీయులకు 12:15)
“ఏ చేదు వేరు మొలచి కలవరపరచి దానిచేత అనేకులు అపవిత్రులగుటకు సంభవింపకుండునట్లును జాగ్రత్తగా చూచుకొనుడి.”
చేదు మనసు మనిషిని నాశనం చేస్తుంది. ఏ వైపు ఉన్నా అదే. మీరు సరైనవాళ్లే అయినా బాధపడితే ఉపయోగం లేదు. శాంతిని ఎంచుకోండి.
16. పేదవాళ్లకు చేయి తెరవండి (ద్వితీయోపదేశకాండము 15:7-11)
“నీ దేవుడైన యెహోవా నీకిచ్చు దేశములో… నీ బంధువులలో ఒకడు దరిద్రుడై యుండినయెడల, నీ హృదయమును కఠినపరచుకొనక, నీ చేతిని మూసికొనక, అతనికి తెరచి, అతని అవసరము ననుసరించి అతనికి తగినంత అప్పిచ్చి యుండుము.”
“దేశములో దరిద్రులు ఎప్పుడును ఉందురు గనుక — నీ దేశములో నున్న నీ బంధువులైన దరిద్రులకును బీదలకును నీ చేతిని తెరచియుండుము.”
దేవుడు స్పష్టంగా చెబుతున్నాడు — దరిద్రులు ఎప్పుడూ ఉంటారు. కాబట్టి మీ చేతిని మూసుకోకండి. తెరవండి.
అమ్మ నాన్న వృద్ధులయ్యాక పిల్లల బాధ్యత ఏంటి?
బైబిల్ ప్రకారం, అమ్మ నాన్నను చూసుకోవడం పిల్లల బాధ్యత. ఇది ఒక ఎంపిక కాదు. ఇది దేవుడు ఇచ్చిన ఆజ్ఞ.
డబ్బు సహాయం: ఆహారం, బట్టలు, మందులు, వైద్యం — ఇవి అందించడం పిల్లల బాధ్యత.
శారీరక సహాయం: వాళ్లు అనారోగ్యంగా ఉన్నప్పుడు, నడవలేనప్పుడు — దగ్గర ఉండటం.
మనసు సహాయం: వాళ్లతో మాట్లాడటం. వాళ్ల మాటలు వినడం. వాళ్లను గౌరవించడం.
సమయం ఇవ్వడం: ఇది అన్నిటికంటే ముఖ్యం. డబ్బు పంపడం సులభం. కానీ సమయం ఇవ్వడం కష్టం. కానీ అదే నిజమైన ప్రేమ.
పిల్లలు లేని వాళ్ల కోసం మనం ఏం చేయగలం?
అందరికీ పిల్లలు ఉండరు. కొందరికి పిల్లలు ఉన్నా వాళ్లు సహాయం చేయరు. అలాంటి వాళ్ల కోసం మనం ఏం చేయగలం?
ఒక్క పూట భోజనం: మీ ఊరిలో ఒక వృద్ధురాలు ఉన్నారా? వాళ్లకు తినడానికి ఉందా? ఒక్కసారి వెళ్లి అడగండి.
మాట్లాడటం: వాళ్లతో కాసేపు మాట్లాడండి. వాళ్ల కథలు వినండి. వాళ్లకు మాట్లాడాలని ఉంటుంది. వినడానికి ఎవరూ ఉండరు.
వైద్య సహాయం: వాళ్లకు అనారోగ్యంగా ఉంటే, ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లండి. మందులు తెచ్చి పెట్టండి.
చిన్న సహాయాలు: కూరలు తెచ్చి పెట్టడం, ఇంటి పనుల్లో సహాయం చేయడం, బట్టలు ఉతకడం — ఇలాంటి చిన్న చిన్న సహాయాలు చాలా పెద్దవి.
గౌరవం: వాళ్లను గౌరవించండి. వాళ్లను మనుషులుగా చూడండి. వాళ్లకు కూడా మనసు ఉంది. వాళ్లకు కూడా గౌరవం కావాలి.
మన ఇంట్లో ఈ పరిస్థితి రాకుండా ఇప్పుడే ఏం చేయాలి?
ఫోన్ చేయండి: రోజూ కాకపోయినా, వారానికి కొన్నిసార్లు. వాళ్లు ఏమి తింటున్నారో, ఎలా ఉన్నారో అడగండి.
వెళ్లి కలవండి: వీలైనప్పుడు. దూరంగా ఉంటే, ఏడాదికి కొన్నిసార్లు.
అవసరాలు అడగండి: మందులు ఉన్నాయా? వైద్యం అవసరమా? ఏదైనా కావాలా?
మీ జీవితంలో భాగం చేసుకోండి: మీ పిల్లల ఫోటోలు పంపండి. మీ ఉద్యోగం గురించి చెప్పండి. వాళ్ల సలహా అడగండి.
క్షమించండి: మీ అమ్మ నాన్న పరిపూర్ణులు కాదు. తప్పులు చేశారు. మిమ్మల్ని గాయపరిచారు. కానీ ఆ గాయాన్ని పట్టుకుని ఉంటే ఎవరికీ ఉపయోగం లేదు. క్షమించండి.
మీ పిల్లలకు నేర్పండి: మన ప్రవర్తన తరువాతి తరం మీద ప్రభావం చూపుతుంది. మీరు మీ అమ్మను చూసుకుంటే, మీ పిల్లలు నేర్చుకుంటారు. మీరు ఏమి విత్తుతున్నారో అదే పండుతుంది.
చివరిగా
ఒకరోజు మనం కూడా వృద్ధులం అవుతాం. మనకు కూడా ఎవరూ కావాలి. అప్పుడు మనం ఏమి కోరుకుంటాం? మనం ఈ రోజు ఇచ్చేదే రేపు మనకు తిరిగి వస్తుంది.
ఒక వృద్ధురాలు ఆకలిగా ఉంటే, అది మన సమస్య. ఆమె సమస్య కాదు.
యేసు ఇలా అన్నాడు:
“ఈ నా తమ్ములలో అల్పులైన ఒకనికి మీరు చేసిన ప్రతి మేలు నాకే చేసినట్లు.” (మత్తయి 25:40)
మరి మీరు ఏమి చేస్తున్నారు?
ఈ వ్యాసంలో రాసినవి ఏ మానసిక నిపుణుల సలహాలు కావు. ఇవి బైబిల్ ఏమి చెబుతుందో అనే గురించి ఒక సాధారణ మనిషి ఆలోచనలు మాత్రమే.
ఒంటరితనం, ఆకలి, నిరాశ్రయత వంటి సమస్యలు మీ సామర్థ్యానికి మించి ఉంటే, సమాజ సేవా సంస్థలను, ప్రభుత్వ సహాయ కార్యక్రమాలను, చర్చి సేవా విభాగాలను సంప్రదించండి.
బైబిల్ వచనాలను మీ సొంత బైబిల్ తెరిచి చదవండి. పూర్తి సందర్భాన్ని అర్థం చేసుకోండి.