పిల్లలపై చదువు ఒత్తిడి: వారి బాల్యం ఎక్కడ పోతోంది?

పరిచయం

మనం ఒక విషయం మరచిపోతున్నాం.

పిల్లలకు మంచి భవిష్యత్తు ఇవ్వాలని అమ్మా నాన్నా రోజూ కష్టపడుతున్నారు. భార్యాభర్తలు ఇద్దరూ ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు. ఉదయం లేవగానే పరుగు మొదలవుతుంది. ఆఫీసు, సమావేశాలు, గడువులు, పని ఒత్తిడి. ఇంటికి వచ్చాక వంట, పిల్లల చదువు, హోంవర్క్, మరుసటి రోజు పనుల ప్రణాళిక. ఒక రోజు ముగిసేలోపే మరో రోజు మొదలవుతుంది.

అదే పరుగు. అదే బాధ్యతలు. అదే ఆలోచనలు.

ఈ పరుగులో మాత్రం ఒక విషయం నెమ్మదిగా జారిపోతోంది.

పిల్లల మనసు.

పిల్లలు అడిగినవి కొనడం, మంచి స్కూల్‌లో చేర్పించడం, మంచి ట్యూషన్ పెట్టించడం — ఇవన్నీ చేస్తున్నారు. ఇవేవీ తప్పు కాదు. ఇవి పిల్లల కోసం తల్లిదండ్రులు చేసే ప్రేమలో భాగమే. కానీ ఇవే అన్నీ కావు.

ఒక పెద్ద భవనం ఎంత అందంగా ఉన్నా, దాని పునాది బలంగా లేకపోతే అది ఎప్పుడో ఒకప్పుడు సమస్యలో పడుతుంది. పిల్లల విషయంలో ఆ పునాది — వాళ్ల మనసు. వాళ్ల ఆలోచనలు. వాళ్ల భావాలు. వాళ్లకు ఏది నచ్చుతుంది? ఏది నచ్చదు? వాళ్లు ఏం భయపడుతున్నారు? వాళ్లు చెప్పలేకపోతున్నది ఏమిటి? ఇవి అర్థం చేసుకోవడం కూడా పెంపకంలో భాగమే.

కానీ చాలాసార్లు ఆ పునాదిపై మనం పని చేయడం లేదు.

పిల్లలు ఏదైనా చెప్పడానికి వచ్చినప్పుడు వినే ఓపిక ఉండదు. “అమ్మా, ఇది చూడు…” అంటే “ఆగు, పని ఉంది.” “నాన్నా, ఈరోజు స్కూల్‌లో…” అంటే “ముందు హోంవర్క్ పూర్తి చెయ్యి.” పిల్లలు ఏదైనా ఆలోచన చెప్పగానే “అది తప్పు, నేను చెప్పినట్టు చెయ్యి” అని ముగిసిపోతుంది.

వాళ్లు ఏమి చెబుతున్నారు? ఎందుకు చెబుతున్నారు? ఆ ఆలోచన వాళ్లకు ఎలా వచ్చింది? ఇవి తెలుసుకునే సమయం తగ్గిపోతోంది. పిల్లలను నియంత్రించడం పెరుగుతోంది. వినడం తగ్గుతోంది.

ఇంకో సమస్య కూడా ఉంది. చాలామంది తల్లిదండ్రులు పిల్లలను తమ కలల కొనసాగింపుగా చూడడం మొదలుపెడుతున్నారు. తాము చేయలేకపోయినది పిల్లలు చేయాలి. అందుకోసం చిన్నప్పటి నుంచే ఒక ప్రణాళిక మొదలవుతుంది. ఈ క్లాసు, ఆ క్లాసు, ఈ ట్యూషన్, ఆ కోచింగ్. పిల్లలు పుట్టింది వాళ్ల సొంత జీవితం కోసం కాదు, తల్లిదండ్రుల కలలు నెరవేర్చడం కోసమే అన్నట్టుగా పరిస్థితి మారిపోతుంది.

కానీ పిల్లలకు కూడా వాళ్ల సొంత కలలు ఉంటాయి. వాళ్లకు నచ్చే విషయాలు ఉంటాయి. తమదైన వేగం ఉంటుంది. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా — వాళ్లు పిల్లలు. వాళ్లను ఎప్పుడూ ఒక ఫలితాన్ని ఇచ్చే యంత్రంలా చూడలేం.

ఇక్కడే చదువు, మార్కులు, ర్యాంకుల విషయం వస్తుంది.

“మంచి ఫీజు కట్టి మంచి స్కూల్‌లో వేశాం. ఇంకా ర్యాంకులు రావడం లేదు అంటే పిల్లలే సరిగ్గా చదవడం లేదు” అని నిర్ణయించుకోవడం చాలా సులభం.

కానీ నిజంగా అంతేనా?

ఒక పిల్లవాడు ర్యాంకు రాకపోవడానికి ఎన్నో కారణాలు ఉండవచ్చు. అతను భయపడుతూ ఉండవచ్చు. ఒత్తిడిలో ఉండవచ్చు. ఇంట్లో జరుగుతున్న ఏదో విషయం అతని మనసును ప్రభావితం చేస్తుండవచ్చు. స్కూల్‌లో ఏదైనా సమస్య ఉండవచ్చు. లేదా అతని ఆసక్తి వేరే విషయంపై ఉండవచ్చు. ఇవేవీ తెలుసుకోకుండా “పిల్లలే తప్పు” అని నిర్ణయించడం సులభం. కానీ ప్రతి సందర్భంలో అది నిజం కాదు.

అదే సమయంలో మరో ప్రశ్న కూడా అడగాలి. స్కూల్ నిజంగా పిల్లలకు నేర్పుతోందా? లేక కేవలం మార్కులు, ర్యాంకుల కోసం పరుగెత్తిస్తోందా? పిల్లలపై ఎంత ఒత్తిడి ఉంది? వాళ్లు నిజంగా పాఠాన్ని అర్థం చేసుకుంటున్నారా? ర్యాంకు రాకపోతే వాళ్లలో తమపై తాము తక్కువగా భావించే పరిస్థితి ఏర్పడుతోందా?

ఇవన్నీ కూడా తల్లిదండ్రులు తెలుసుకోవాల్సిన విషయాలే. ఎందుకంటే ఇంట్లో పిల్లల మాట వినడం లేదు. స్కూల్‌లో కూడా వాళ్ల మాట వినడం లేదు. అంతా ఒక రేస్.

అమ్మా నాన్న ఉద్యోగంలో లక్ష్యాల కోసం ఎలా పరుగెడుతున్నారో, పిల్లలు కూడా మార్కులు, ర్యాంకుల కోసం అలాగే పరుగెడుతున్నారు. తేడా ఒక్కటే. తల్లిదండ్రులు తమపై ఉన్న ఒత్తిడిని గుర్తిస్తున్నారు. పిల్లలపై ఉన్న ఒత్తిడిని చాలాసార్లు గుర్తించరు.

మరి ఈ రేస్ ఎప్పుడు మొదలవుతుంది? పిల్లలు పుట్టిన తర్వాత కొంత అర్థం వచ్చే వయసుకు రాగానే మొదలవుతుంది. స్కూల్. మార్కులు. ర్యాంకులు. తర్వాత కాలేజీ. తర్వాత ఉద్యోగం. అక్కడితో ఆగుతుందా? లేదు. తర్వాత పెళ్లి. ఇల్లు. పిల్లలు. వాళ్ల స్కూల్స్. వాళ్ల మార్కులు. వాళ్ల ర్యాంకులు. ఒక తరం ముగిసేలోపే మరో తరం కోసం అదే రేస్ మొదలవుతుంది.

ఈ రేస్‌లో ఉన్న చాలామంది తల్లిదండ్రులకు ఒక విషయం తెలుసు — ఇది ఎప్పటికీ పూర్తిగా ఆగదు. కానీ ఆగించే ధైర్యం ఉండదు. ఎందుకంటే మనం ఆగితే ఇంకొకరు ముందుకు వెళ్తారనే భయం. మన పిల్లలు వెనుకబడిపోతారనే భయం.

కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం మనం నిజంగా మనల్ని మనం అడగాలి.

ఈ రేస్‌లో ఎక్కడైనా ఒక మనిషి తన కోసం, తనకు నచ్చిన విధంగా జీవిస్తున్నాడా? పిల్లలు పిల్లలుగా ఉన్నారా? ఆటలు ఆడుతున్నారా? నవ్వుతున్నారా? ప్రశ్నలు అడుగుతున్నారా? లేకపోతే అందరూ ఒక రేస్‌లో పరుగెడుతున్నారా — కానీ చివరికి ఎక్కడికి చేరుకోవాలో ఎవరికీ తెలియడం లేదా?

ఈ ఆర్టికల్ ఆ తల్లిదండ్రుల కోసం. మరియు తమ మాట ఎవరో ఒకరు నిజంగా వినాలని ఎదురుచూస్తున్న ఆ పిల్లల కోసం కూడా.

మరి మనం వారిని ఎప్పుడు అర్థం చేసుకుంటాం?

---

ఆదిత్య కథ

ఆదిత్యకు పది సంవత్సరాలు.

ఒకప్పుడు ఉదయం నిద్ర లేవగానే అతనికి మొదట గుర్తొచ్చేది స్కూల్ కాదు. బయటికి వెళ్లి స్నేహితులతో ఆడుకోవడం. సైకిల్ తొక్కడం. గ్రౌండ్‌లో క్రికెట్ ఆడడం. వర్షం పడితే కిటికీ దగ్గర నిలబడి వర్షాన్ని చూడడం. సెలవు రోజు అయితే ఎంతసేపు ఆడాలో కూడా అతనికి తెలియదు.

ఇప్పుడు మాత్రం ఉదయం ఆరు గంటలకు అలారం మోగకముందే అతని రోజు మొదలవుతుంది.

అమ్మ పిలుస్తుంది.

ఆదిత్య కళ్లను తెరుస్తాడు. ఇంకా నిద్రగానే ఉంటుంది. నిన్న రాత్రి ఎప్పుడు పడుకున్నాడో అతనికే గుర్తుండదు. స్కూల్ హోంవర్క్ పూర్తయ్యాక ట్యూషన్‌లో ఇచ్చిన వర్క్ ఉంది. అది పూర్తి కాకపోవడంతో ట్యూషన్ సార్ మరో గంట కూర్చోబెట్టారు. ఇంటికి వచ్చేసరికి రాత్రి బాగా అయిపోయింది.

ఆదిత్య మంచం మీద నుంచి లేచాడు. అతని ఉదయం మొదలైంది. త్వరగా బాత్రూమ్‌కి వెళ్లాలి. స్నానం చేయాలి. యూనిఫాం వేసుకోవాలి. పుస్తకాలు బ్యాగులో పెట్టుకోవాలి. షూస్ వేసుకోవాలి.

అమ్మ వంటగదిలో టిఫిన్ సిద్ధం చేస్తోంది.

అతను టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాడు. అమ్మ ప్లేట్‌లో టిఫిన్ పెట్టింది.

అతను రెండు మూడు ముక్కలు మాత్రమే తిన్నాడు. బయట బస్సు హారన్ వినిపించింది. అతను లేచాడు.

అతను బ్యాగ్ తీసుకుని బయటికి పరుగెత్తాడు.

ఉదయం ఆరు గంటలకు లేచిన అతనికి తన ఉదయాన్ని ఆస్వాదించడానికి ఐదు నిమిషాలు కూడా లేవు.

---

స్కూల్‌లో కూడా అతనికి విశ్రాంతి లేదు. ఒక క్లాస్ ముగుస్తుంది. మరో క్లాస్ మొదలవుతుంది. పాఠాలు. నోట్స్. వర్క్‌షీట్లు. ప్రశ్నలు. పరీక్షలు. హోంవర్క్.

లంచ్ బ్రేక్‌లో ఆదిత్య తన స్నేహితుడు రోహిత్ పక్కన కూర్చున్నాడు.

రోహిత్ తన టిఫిన్ తెరిచి అడిగాడు,

ఆదిత్య నవ్వుతూ తల ఊపాడు.

ఆదిత్య అతని వైపు చూశాడు.

ఆదిత్య మళ్లీ నవ్వాడు.

రోహిత్ కొద్దిసేపు అతన్ని చూస్తూ ఉన్నాడు.

ఆదిత్య సమాధానం చెప్పలేదు.

అదే సమయంలో స్కూల్ గ్రౌండ్‌లో పిల్లలు ఆడుకుంటున్న శబ్దం వినిపించింది. కిటికీ బయటికి చూశాడు. కొంతమంది పిల్లలు క్రికెట్ ఆడుతున్నారు. ఒక బాలుడు బంతి కోసం పరుగెడుతున్నాడు. ఇంకొకడు ఫుట్‌బాల్ తన్నుతున్నాడు.

ఆదిత్య కళ్లలో ఒక్కసారిగా పాత రోజులు గుర్తొచ్చాయి. తాను కూడా ఇలాగే పరుగెత్తేవాడు. కానీ ఇప్పుడు తన శరీరం ఎక్కువ సమయం కుర్చీలోనే ఉంటుంది. క్లాస్‌లో కూర్చోవాలి. బస్సులో కూర్చోవాలి. ట్యూషన్‌లో కూర్చోవాలి. ఇంట్లో హోంవర్క్ చేస్తూ కూర్చోవాలి.

పిల్లల శరీరానికి పరుగెత్తడానికి, ఆడుకోవడానికి, బలపడడానికి సమయం కావాలి. కానీ ఆదిత్య రోజులో ఆ సమయం ఎక్కడ ఉంది?

గంట మోగింది.

టీచర్ పిలిచారు. అతను వెంటనే కిటికీ నుంచి చూపు తిప్పి పుస్తకం వైపు చూశాడు.

---

సాయంత్రం ఐదు గంటలకు స్కూల్ బస్సు ఇంటి ముందు ఆగింది. ఆదిత్య దిగాడు. ఇంట్లోకి వచ్చాడు. బ్యాగ్ కింద పెట్టాడు. షూస్ విప్పాడు.

అంతలో అమ్మ అంది,

ఆదిత్య కాసేపు అక్కడే నిలబడ్డాడు.

అతను మళ్లీ పరుగెత్తాడు. బట్టలు మార్చుకున్నాడు. అమ్మ టిఫిన్ పెట్టింది. అతను ఆకలిగా రెండు ముక్కలు తిన్నాడు.

అతను బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు.

ఆదిత్య కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

అతను బయటికి వెళ్లిపోయాడు.

---

ట్యూషన్‌లో సాయంత్రం 5:30కి క్లాస్ మొదలైంది. మొదట మ్యాథ్స్. తర్వాత సైన్స్. తర్వాత ఇంగ్లీష్.

ఆదిత్య ముందున్న పుస్తకాన్ని చూస్తున్నాడు. కానీ అతని కళ్లకు నిద్ర వస్తోంది. సార్ బోర్డు మీద ప్రశ్న రాశారు.

కొంతమంది పిల్లలు చేయి ఎత్తారు. ఆదిత్య చేయి ఎత్తలేదు. అతనికి ప్రశ్న రాదని కాదు. అతని తల అలసిపోయింది.

సార్ అతని దగ్గరకు వచ్చారు.

అతను పెన్సిల్ తీసుకుని రాయడం మొదలుపెట్టాడు.

సాయంత్రం ఎనిమిది అయింది. ఇతర పిల్లలు బ్యాగులు సర్దుకుంటున్నారు. ఆదిత్య మాత్రం ఇంకా తన వర్క్ పూర్తి చేయలేదు.

ఆదిత్య తల దించుకున్నాడు.

అతను మళ్లీ కూర్చున్నాడు.

ఒక్కొక్కరుగా పిల్లలందరూ వెళ్లిపోయారు. ట్యూషన్ గది ఖాళీ అయింది. ఆదిత్య మాత్రం ఇంకా రాస్తూనే ఉన్నాడు.

గడియారం 8:30 చూపించింది. తొమ్మిది అయ్యింది. అతని కళ్లకు నిద్ర. చేతికి నొప్పి. వెన్ను నొప్పి. కానీ వర్క్ పూర్తి చేయాలి. ఎందుకంటే అది రేపు చూపించాలి.

---

రాత్రి ఇంటికి చేరేసరికి తొమ్మిది దాటింది. నాన్న అప్పటికే ఇంట్లో ఉన్నాడు.

ఆదిత్య మౌనంగా ఉన్నాడు.

అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు.

అమ్మ భోజనం పెట్టింది. అతను నిశ్శబ్దంగా తిన్నాడు. తినడం పూర్తయ్యాక అమ్మ అంది,

అతను టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాడు. పుస్తకం తెరిచాడు. మళ్లీ అదే పరుగు. ఒక ప్రశ్న. మరో ప్రశ్న. ఒక పేరా. మరో వర్క్‌షీట్.

రాత్రి తొమ్మిదిన్నర అయ్యింది. అతని కళ్లకు నిద్ర వస్తోంది.

అమ్మ గదిలోకి వచ్చింది.

అతను మళ్లీ వ్రాయడం మొదలుపెట్టాడు.

తొమ్మిదిన్నర అయ్యింది. చివరకు పుస్తకం మూసాడు. మంచం మీద పడుకున్నాడు.

అతని శరీరానికి విశ్రాంతి కావాలి. అతని కళ్లకు నిద్ర కావాలి. అతని మనసుకు మాత్రం ఏమీ కావాలని అనిపించడం లేదు.

రేపు మళ్లీ ఇదే.

అతను కళ్లను మూసుకున్నాడు.

---

ఒకరోజు కాదు. రెండు రోజులు కాదు. ఇలా నెలలు గడిచాయి.

శనివారం కూడా పూర్తిగా ఖాళీ కాదు. ఆదివారం కూడా పూర్తిగా ఖాళీ కాదు.

సెలవులు వచ్చినప్పుడు మాత్రం ఆదిత్య చాలా సంతోషించాడు. “ఈసారి సెలవుల్లో బాగా ఆడుకుంటాను.” అతను అనుకున్నాడు.

కానీ స్కూల్ నుంచి హోంవర్క్ వచ్చింది. ప్రాజెక్ట్ వచ్చింది. వర్క్‌షీట్లు వచ్చాయి. ట్యూషన్ సార్ కూడా సెలవుల్లో ప్రత్యేక క్లాసులు పెట్టారు. “సెలవులు కాబట్టి ఎక్కువ చదవాలి. తర్వాత పరీక్షలు ఉన్నాయి.” అని చెప్పారు.

ఒకరోజు ఉదయం ఆదిత్య పుస్తకాల మధ్య కూర్చుని ఉన్నాడు. బయట పిల్లలు సైకిళ్లపై తిరుగుతున్నారు. ఒకరు అతని ఇంటి ముందు నుంచి వెళ్తూ అరిచాడు,

ఆదిత్య కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ఆదిత్య నవ్వలేదు. అతనికి ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలియదు.

---

కొన్ని రోజుల తర్వాత అతని శరీరం కూడా మారడం మొదలైంది. ఇంతకుముందు గ్రౌండ్‌లో గంటల తరబడి పరుగెత్తే పిల్లవాడు ఇప్పుడు కొద్దిసేపు పరుగెత్తినా అలసిపోతున్నాడు.

ఒకరోజు రోహిత్ అతన్ని బయటికి లాగి తీసుకెళ్లాడు.

ఆదిత్య చాలా రోజుల తర్వాత గ్రౌండ్‌లోకి వెళ్లాడు. రోహిత్ బంతి విసిరాడు. ఆదిత్య పరుగెత్తాడు. కొన్ని అడుగులు పరుగెత్తగానే అతను ఆగిపోయాడు.

రోహిత్ అతన్ని చూస్తూ,

ఆదిత్య నేల మీద కూర్చున్నాడు. కొద్దిసేపు గ్రౌండ్ వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.

రోహిత్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆదిత్య లేచి ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు. అతని చేతిలో బ్యాట్ ఉంది. కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒక ప్రశ్న ఉంది.

తాను చదువుతున్నాడు. ముందుకు వెళ్తున్నాడు. కానీ తన శరీరం మాత్రం వెనక్కి వెళ్తుందా?

---

ఒకరోజు నాన్న అతని మార్కుల షీట్ చూసాడు.

అమ్మ సంతోషించింది.

నాన్న అన్నాడు,

ఆదిత్య తల ఊపాడు.

అతను లోపలికి వెళ్లాడు.

నాన్న, అమ్మ ఇద్దరూ అతని భవిష్యత్తు గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు.

వాళ్లు మాట్లాడుతున్న మాటల్లో ప్రేమ ఉంది. ఆశ ఉంది. తమ పిల్లవాడు జీవితంలో ఎదగాలనే కోరిక ఉంది.

కానీ ఆ గదిలో ఇంకొక విషయం మాత్రం కనిపించలేదు. ఆ పిల్లవాడి ఈరోజు.

---

ఆ రాత్రి ఆదిత్య తన పుస్తకం చివరి పేజీ తెరిచాడు. అక్కడ అతను చిన్నప్పటి నుంచి గీసిన కొన్ని చిత్రాలు ఉన్నాయి.

ఒక క్రికెట్ బ్యాట్. ఒక సైకిల్. ఒక పెద్ద గ్రౌండ్. ఒక చెట్టు. ఆ చెట్టు కింద ఒక పిల్లవాడు.

అతను ఆ చిత్రాన్ని చాలా సేపు చూస్తూ ఉన్నాడు. తర్వాత పెన్సిల్ తీసుకున్నాడు. ఆ పిల్లవాడి పక్కన ఒక పెద్ద బ్యాగ్ గీశాడు. ఆ బ్యాగ్ మీద పుస్తకాలు గీశాడు. ఆ తర్వాత ట్యూషన్ బోర్డు గీశాడు. ఆ తర్వాత ఒక గడియారం గీశాడు.

చివరగా ఆ పిల్లవాడి కింద తన పేరు రాశాడు.

ఆదిత్య.

అతను కొద్దిసేపు ఆ చిత్రాన్ని చూస్తూ ఉన్నాడు. అతని కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి. ఎవరూ చూడలేదు.

అతను నెమ్మదిగా పుస్తకం మూసేశాడు.

---

మరుసటి రోజు ఉదయం మళ్లీ ఆరు గంటలకు అలారం మోగింది.

అతను మంచం మీద నుంచి లేచాడు.

మళ్లీ అదే రోజు. స్కూల్. వర్క్. ట్యూషన్. అదనపు గంటలు. హోంవర్క్. నిద్ర. మళ్లీ అదే.

అతని తల్లిదండ్రులు అతని భవిష్యత్తు కోసం పరుగెడుతున్నారు. స్కూల్ అతని ఫలితాల కోసం పరుగెడుతోంది. ట్యూషన్ అతని మార్కుల కోసం పరుగెడుతోంది. ఆదిత్య కూడా పరుగెడుతున్నాడు.

కానీ ఒక్క విషయం మాత్రం అతనికి అర్థం కావడం లేదు.

తాను ఎవరి కోసం పరుగెడుతున్నాడు?

తన కోసమా? తల్లిదండ్రుల కలల కోసమా? ర్యాంకు కోసమా? మార్కుల కోసమా? లేక తన బాల్యాన్ని కోల్పోయి, ఒకరోజు మంచి భవిష్యత్తు వస్తుందని ఎదురుచూస్తున్నాడా?

అతనికి మంచి చదువు కావాలి. మంచి భవిష్యత్తు కావాలి. మంచి జీవితం కూడా కావాలి.

కానీ అతని జీవితంలో ఇప్పుడే జీవించడానికి కూడా కొంత సమయం కావాలి.

ఒక గంట ఆడుకోవాలి. స్నేహితులతో నవ్వాలి. సైకిల్ తొక్కాలి. గ్రౌండ్‌లో పరుగెత్తాలి. ఓడిపోవాలి. మళ్లీ గెలవాలి. ఏమీ చేయకుండా కాసేపు కూర్చోవాలి. తనకు నచ్చిన విషయం గురించి ఆలోచించాలి. తన బాల్యాన్ని బాల్యంగానే అనుభవించాలి.

ఎందుకంటే పిల్లవాడికి కేవలం భవిష్యత్తు మాత్రమే ఉండదు. అతనికి ఒక వర్తమానం కూడా ఉంటుంది.

ఆ వర్తమానం మొత్తం పుస్తకాలతో, ట్యూషన్లతో, హోంవర్క్‌తో, ర్యాంకులతో నింపేస్తే…

ఒకరోజు మనం అతనికి మంచి భవిష్యత్తు ఇచ్చామని చెప్పవచ్చు.

కానీ అతను మనల్ని ఒక ప్రశ్న అడగవచ్చు.

అది ఆదిత్య ప్రశ్న మాత్రమే కాదు. చాలా ఇళ్లలో, చాలా పిల్లల మనసుల్లో నిశ్శబ్దంగా పెరుగుతున్న ప్రశ్న.

పిల్లలు మన కలలను గెలిపించడానికి పుట్టారా? లేక వాళ్లకంటూ ఒక జీవితం గెలుచుకోవడానికి పుట్టారా?

---

బైబిల్ ఏం చెబుతుంది?

బైబిల్ ఈ విషయంలో చాలా స్పష్టంగా మాట్లాడుతుంది. తల్లిదండ్రులకు కూడా గట్టిగా చెబుతుంది.

1. తండ్రులారా, మీ పిల్లలను కోపపరచకుడి (ఎఫెసీయులకు 6:4)

ఇది చాలా ముఖ్యమైన వచనం. పౌలు తండ్రులను ఉద్దేశించి మాట్లాడుతున్నాడు. “కోపపరచకుడి” అంటే — మీ ప్రవర్తనతో పిల్లలను రెచ్చగొట్టకండి. వాళ్లలో కోపం, చేదు, భయం పెరిగేలా చేయకండి. ఈ వచనం ఉనికే చెబుతోంది — తల్లిదండ్రులు పిల్లలను కోపపరచడం జరుగుతుంది. అందుకే పౌలు దాని గురించి హెచ్చరించాడు.

2. తండ్రులారా, వారు ధైర్యము కోల్పోదురు (కొలొస్సయులకు 3:21)

ఇది ఇంకా స్పష్టం. పౌలు ఇక్కడ ఒక కారణం కూడా చెప్పాడు — “ధైర్యము కోల్పోదురు.” అంటే తల్లిదండ్రులు ఎప్పుడూ తప్పు పడితే, పిల్లలు ధైర్యం కోల్పోతారు. తమను తాము నమ్ముకోలేరు. వాళ్లలో ఆత్మవిశ్వాసం చచ్చిపోతుంది. ఇది సరిగ్గా ఆదిత్య కథలో చూశాం. అతను ఎప్పుడూ “ఇంకా పెరగాలి, ఫస్ట్ రావాలి” అనే మాటలు వింటూనే ఉన్నాడు. దాని ఫలితం? అతను తన గురించి తాను ఏమి అనుకుంటున్నాడో కూడా అతనికి తెలియదు.

3. బాలుడు తాను నడవవలసిన మార్గములో నడిపించుము (సామెతలు 22:6)

ఇది చాలా ముఖ్యమైన వచనం. ఇక్కడ ఒక విషయం గమనించండి — “తాను నడవవలసిన మార్గములో” అని ఉంది. అంటే పిల్లవాడు నడవాల్సిన దారిలో, తల్లిదండ్రులు నడవాలనుకునే దారిలో కాదు. ప్రతి పిల్లవాడికి ఒక దారి ఉంటుంది. ఒక సామర్థ్యం ఉంటుంది. ఒక ఆసక్తి ఉంటుంది. తల్లిదండ్రుల పని ఆ దారిని గుర్తించి, ఆ దారిలో అతనికి తోడుగా నడవడం. తమ దారిలోకి అతన్ని లాగడం కాదు.

4. పిల్లలను నా దగ్గరకు రానియ్యండి (మత్తయి 19:14)

యేసు పిల్లలను ఎలా చూశాడో ఇది చూపిస్తుంది. పిల్లలు కేవలం భవిష్యత్తు కాదు — వాళ్లు ఇప్పుడే ముఖ్యం. పరలోకరాజ్యం వాళ్లదే అని యేసు చెప్పాడు. అంటే పిల్లలకు దేవుని దృష్టిలో ఒక ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. మనం పిల్లలను ఎలా చూస్తున్నాం? వాళ్లను ఒక ప్రాజెక్ట్‌లా చూస్తున్నామా? లేదా ఒక బహుమతిలా చూస్తున్నామా?

5. మీ పిల్లలకు నేర్పండి (ద్వితీయోపదేశకాండము 6:6-7)

దేవుడు తల్లిదండ్రులకు చెబుతున్నాడు — మీరు పిల్లలతో ఉండాలి. వాళ్లతో మాట్లాడాలి. ఇంట్లో కూర్చున్నప్పుడు, దారిలో నడిచేటప్పుడు, పడుకునేటప్పుడు, లేచినప్పుడు — ఎప్పుడూ వాళ్లతో ఉండాలి. ఇది కేవలం బోధించడం గురించి కాదు. ఇది సమయం గురించి. కలిసి ఉండడం గురించి. కలిసి జీవించడం గురించి.

6. తరతరాలకు తెలియజేయండి (కీర్తనలు 78:4-7)

ఇది పిల్లలకు ఏమి నేర్పాలో చెబుతుంది — కేవలం మార్కులు కాదు, దేవుని మీద నమ్మకం. మనం పిల్లలకు ఏమి అందిస్తున్నాం? మార్కులా? ర్యాంకులా? లేదా దేవుని మీద నమ్మకమా?

7. పిల్లలు యెహోవా ఇచ్చే స్వాస్థ్యం (కీర్తనలు 127:3)

పిల్లలు మన ఆస్తి కాదు. మనం వాళ్లను పెంచాల్సిన బాధ్యత దేవుడు ఇచ్చాడు. వాళ్లు దేవుడు ఇచ్చిన బహుమతి. ఆ బహుమతిని మనం ఎలా చూసుకుంటున్నాం?

8. పిల్లలను చులకన చేయకండి (మత్తయి 18:6)

యేసు ఈ మాట చెప్పినప్పుడు ఆయన చాలా గట్టిగా చెప్పాడు. పిల్లలను గాయపరచడం, వాళ్ల నమ్మకాన్ని దెబ్బతీయడం — ఇది దేవుని దృష్టిలో చాలా పెద్ద తప్పు.

9. నా తండ్రియు నా తల్లియు నన్ను విడిచిపెట్టినను (కీర్తనలు 27:10)

తల్లిదండ్రులు కూడా విడిచిపెట్టే సమయం రావచ్చు. కానీ దేవుడు ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టడు.

10. కుటుంబాన్ని పోషించడం (1 తిమోతికి 5:8)

“పోషించడం” అంటే డబ్బు మాత్రమే కాదు. ప్రేమ, శ్రద్ధ, సమయం కూడా.

---

నిర్లక్ష్యం అంటే ఏంటి? ఎన్ని రకాలు?

నిర్లక్ష్యం అంటే కొట్టడం మాత్రమే కాదు. అనేక రకాలు ఉన్నాయి.

శారీరక నిర్లక్ష్యం: తినడానికి, బట్టలకు, మందులకు ఇబ్బంది. పిల్లల అవసరాలు తీర్చకపోవడం.

భావోద్వేగ నిర్లక్ష్యం: పిల్లల మనసు గురించి ఆలోచించకపోవడం. వాళ్లు ఏడుస్తున్నా, భయపడుతున్నా, సంతోషంగా ఉన్నా పట్టించుకోకపోవడం.

సమయ నిర్లక్ష్యం: డబ్బు ఉంది. కానీ సమయం లేదు. పిల్లలతో కూర్చోవడం లేదు. వాళ్ల మాటలు వినడం లేదు.

పక్షపాత నిర్లక్ష్యం: ఒక పిల్లవాడిని ఎక్కువగా చూసుకోవడం. మిగతా వాళ్లను పక్కన పెట్టడం.

అతి కఠినత్వం: ఎప్పుడూ తప్పు పడటం. ఏది చేసినా సరిపోకపోవడం.

అతి స్వేచ్ఛ: ఏమీ అనకపోవడం. పిల్లలు ఏమి చేసినా ఒప్పుకోవడం.

పోలికలు: “పక్కింటి పిల్లవాడిలా ఉండు” అని ఎప్పుడూ చెప్పడం.

ఇవన్నీ నిర్లక్ష్యమే. కొన్ని స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. కొన్ని కనిపించవు. కానీ పిల్లల మనసులో మాత్రం ముద్రలు వేస్తాయి.

---

పిల్లల మీద ఎలాంటి ప్రభావం ఉంటుంది?

ఆత్మవిశ్వాసం లేకపోవడం: “నేను ఏమీ చేయలేను” అనే భావన. ఎప్పుడూ తమను తాము తక్కువగా చూసుకోవడం.

సంబంధాలలో ఇబ్బంది: ఎవరితోనూ దగ్గరగా ఉండలేకపోవడం. ప్రేమను నమ్మలేకపోవడం. దూరంగా ఉండటం.

భయం: చిన్న విషయానికే భయపడటం. ఎవరైనా గొంతు పెంచితే వణకడం.

కోపం: లోపల పేరుకుపోయిన కోపం. తరచూ పేలిపోవడం. లేదా లోపలే అణచుకోవడం.

అన్ని మెప్పించాలనే తపన: ఎవరూ చెప్పకపోయినా అందరినీ మెప్పించాలని ప్రయత్నించడం. అలసిపోవడం.

అదే పునరావృతం: తాము కూడా అదే తప్పు చేయడం. తమ పిల్లలను కూడా నిర్లక్ష్యం చేయడం. ఇది ఒక తరం నుంచి మరో తరానికి వెళ్తుంది. ఆదిత్య కథలో అతని నాన్న కూడా ఇలాగే పెరిగి ఉంటాడు. ఇది ఒక గొలుసు. ఇది ఆగాలంటే ఎవరో ఒకరు ఆ గొలుసును తెంచాలి.

---

అమ్మ నాన్న ఏం చేయాలి?

సమయం ఇవ్వండి: డబ్బు కాదు. సమయం. రోజులో కనీసం అరగంట అయినా పిల్లలతో కూర్చోండి. ఫోన్ పక్కన పెట్టి. కేవలం వాళ్లతో మాట్లాడండి.

వినండి: పిల్లలు ఏదో చెప్పాలని వచ్చినప్పుడు ఆపండి. వాళ్ల కళ్లలోకి చూసి వినండి. వాళ్లు చెప్పేది మీకు చిన్న విషయం అనిపించినా, వాళ్లకు అది పెద్ద విషయం.

అడగండి: “ఈ రోజు ఏమి జరిగింది?” అని అడగండి. “నీకు ఏమి నచ్చుతుంది?” అని అడగండి. “నీకు ఏమి భయంగా ఉంది?” అని అడగండి.

మెచ్చుకోండి: “బాగా చేశావు” అని చెప్పండి. చిన్న విషయమైనా. మార్కులు రాకపోయినా, ప్రయత్నించాడు కదా అని చెప్పండి.

పోల్చకండి: ప్రతి పిల్లవాడు వేరు. వాళ్లలో ఉన్న మంచిని చూడండి.

అర్థం చేసుకోండి: పిల్లవాడు ఎందుకు అలా ప్రవర్తిస్తున్నాడో ఆలోచించండి. అతను ఏమి చెప్పాలనుకుంటున్నాడో వినండి. అతని ఉద్దేశం ఏమిటో తెలుసుకోండి.

క్షమించండి: మీరు తప్పు చేశారా? “నేను తప్పు చేశాను. క్షమించు” అని చెప్పండి. ఇది బలహీనత కాదు. ఇది పెద్ద మనసు.

కౌగిలించుకోండి: పిల్లలు పెద్దయ్యాక కూడా. ఒక కౌగిలింత చాలా విషయాలు చెబుతుంది. మాటలు అక్కర్లేదు.

మీరు మారండి: ఈ రోజు నుంచి. మీ తండ్రి మీకు ఏమి ఇవ్వలేదో, మీరు మీ పిల్లలకు ఇవ్వండి. ఆ గొలుసును మీరు తెంచండి.

---

చివరిగా

ఆదిత్య కథ చదివారు కదా. అతను రోజూ పరుగెడుతున్నాడు. అతని అమ్మ నాన్న కూడా పరుగెడుతున్నారు. అందరూ పరుగెడుతున్నారు. కానీ ఎవరూ ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో తెలియదు.

ఆదిత్యకు మంచి భవిష్యత్తు కావాలి. అది తప్పు కాదు. కానీ అతనికి ఒక వర్తమానం కూడా కావాలి. అతను ఈ రోజు పిల్లవాడిగా బతకాలి. ఆడుకోవాలి. నవ్వాలి. ఏడవాలి. కింద పడాలి. మళ్లీ లేవాలి.

ఒకరోజు అతను పెద్దవాడు అవుతాడు. అప్పుడు అతను తన బాల్యం గురించి ఏమి గుర్తు చేసుకుంటాడు? పుస్తకాలా? ట్యూషన్లా? మార్కులా? లేదా ఆటలు, స్నేహితులు, నవ్వులు?

అది మనం ఇప్పుడు ఏమి ఇస్తున్నామో దాన్ని బట్టి ఉంటుంది.

మనం పిల్లలకు ఏమి ఇస్తున్నాం? డబ్బా? ప్రేమా? రెండూ?

మరియు ఒక ప్రశ్న మిగిలిపోతుంది.

మరి మనం వారిని ఎప్పుడు అర్థం చేసుకుంటాం?