మేము పూర్తిగా తెలియని ఊరికి వెళ్ళాల్సి వస్తోంది — దేవుడు మాతో ఉంటాడా?

ఒక ఇల్లు నిర్మించుకోవడానికి ఎన్నో సంవత్సరాలు పడుతుంది.
ఒక జీవితాన్ని ఒక ఊరిలో నిలబెట్టుకోవడానికి కూడా అంతే సమయం పడుతుంది.

పరిచయస్తులు, ఇరుగుపొరుగు, పిల్లల స్నేహితులు, ఇష్టమైన కూరగాయల కొట్టు, రోజూ వెళ్ళే చర్చి, తెలిసిన వీధులు — ఇవన్నీ నెమ్మదిగా ఒక్కొక్కటిగా జీవితంలో భాగమైపోతాయి.

మరి ఒక్కసారిగా ఇవన్నీ వదిలేసి, పూర్తిగా తెలియని ఒక ఊరికి వెళ్ళాల్సి వస్తే?

కొత్త ఇల్లు ఎలా ఉంటుందో తెలియదు.
కొత్త స్కూలు పిల్లలకు నచ్చుతుందో లేదో తెలియదు.
కొత్త ఉద్యోగం ఎలా సాగుతుందో తెలియదు.
కొత్త మనుషులు ఎలాంటివారో తెలియదు.

ఈ “తెలియదు” అనే మాటే మనసును కుదిపేస్తుంది.

ఈ భయం కేవలం మనసులో వచ్చే ఒక అలజడి మాత్రమే కాదు. ఇది శరీరం మీద కూడా ప్రభావం చూపిస్తుంది. కొందరికి కడుపులో దిగులు మొదలవుతుంది. కొందరికి రాత్రి నిద్ర పట్టదు. కొందరు అనవసరమైన విషయాల మీద చిరాకు పడతారు. ఇదంతా ఎందుకంటే, మనసు లోపల ఒక యుద్ధం జరుగుతూ ఉంటుంది — “ఇది మంచి నిర్ణయమేనా, తప్పు నిర్ణయమా?” అనే ప్రశ్న పదే పదే వస్తూనే ఉంటుంది.

మనుషులు మార్పును సహజంగా భయపడతారు. తెలిసిన కష్టం కూడా, తెలియని సౌకర్యం కంటే సురక్షితంగా అనిపిస్తుంది. తెలిసిన మనుషులు, తెలిసిన దారులు, తెలిసిన అలవాట్లు — ఇవన్నీ మనకు ఒక భరోసా ఇస్తాయి. ఆ భరోసా ఒక్కసారిగా తీసివేయబడితే, కాళ్ళ కింద నేల కదిలిపోయినట్టు అనిపిస్తుంది. అందుకే కొత్త ప్రదేశానికి వెళ్ళే ముందు రాత్రి, చాలామంది కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్నా నిద్ర పట్టదు.

మనసులో ఒకటే ప్రశ్న తిరుగుతూ ఉంటుంది.

“అక్కడికి వెళ్ళాక మేము సర్దుకుపోగలమా? దేవుడు అక్కడ కూడా మాతో ఉంటాడా, లేక ఇక్కడి వరకే ఆయన తోడు పరిమితమా?”

ఈ ప్రశ్న అడిగింది మనం మొదటివాళ్ళం కాదు. బైబిల్‌లో ఇదే ప్రశ్నను ఒక జాతి మొత్తం అడిగింది — వాళ్ళు కూడా తెలిసిన నేలను వదిలి, పూర్తిగా తెలియని కొత్త భూమిలోకి అడుగుపెట్టబోతున్నారు. వాళ్ళ కథ మనకు ఈ భయానికి ఒక స్పష్టమైన సమాధానం ఇస్తుంది.

ప్రధాన వచనం

“ధైర్యము తెచ్చుకొని బలము తెచ్చుకొనుడి; వారికి భయపడకుడి, దిగులుపడకుడి; నీ దేవుడైన యెహోవా తానే నీతోకూడ వచ్చుచున్నాడు; ఆయన నిన్ను విడువడు, నిన్ను ఎడబాయడు.”
— ద్వితీయోపదేశకాండము 31:6

చారిత్రక నేపథ్యం

ఇశ్రాయేలీయులు నలభై సంవత్సరాలుగా అరణ్యంలో సంచరిస్తున్నారు. వాళ్ళకు అదొక్కటే తెలిసిన జీవితం. ప్రతిరోజూ అదే గుడారం, అదే మన్నా, అదే దారి.

ఇప్పుడు వాళ్ళ ముందు ఒక కొత్త అధ్యాయం ఉంది — కనాను దేశం. అది వాళ్ళకు వాగ్దానం చేయబడిన నేల, కానీ అక్కడ బలమైన నగరాలు ఉన్నాయి, శక్తివంతమైన జాతులు ఉన్నాయి, యుద్ధాలు ఉన్నాయి. వాళ్ళకు ఆ నేల గురించి ఏమీ తెలియదు. ఆ నేలపై ఎలా జీవించాలో తెలియదు.

అంతే కాదు, వాళ్ళను నలభై సంవత్సరాలు నడిపించిన మోషే ఇక తమతో రాడని కూడా వాళ్ళకు తెలుసు. మోషే వయసు మీద పడింది, అతను వాళ్ళతో కనాను వెళ్ళలేడు. ఇది వాళ్ళకు రెండింతల భయం — తెలియని నేల, మరియు తమను నడిపించిన వ్యక్తి కూడా లేకపోవడం.

ఇంతకుముందు ఒకసారి, వాళ్ళు ఈ నేలను చూడటానికి పన్నెండు మంది వేగుల్ని పంపారు. వాళ్ళలో పదిమంది తిరిగి వచ్చి, ఆ నేలలోని నగరాలు ఎంత బలంగా ఉన్నాయో, అక్కడి మనుషులు ఎంత శక్తివంతంగా ఉన్నారో చెప్పి, జాతి మొత్తాన్ని భయపెట్టారు. ఆ భయం వల్లే వాళ్ళు నలభై సంవత్సరాలు అరణ్యంలో తిరగాల్సి వచ్చింది. ఇప్పుడు మళ్ళీ అదే నేల ముందు నిలబడ్డారు — ఇంతకుముందు భయపడి వెనక్కి తగ్గిన అదే సవాలు, మళ్ళీ వాళ్ళ ముందుకు వచ్చింది. కానీ ఈసారి వెనక్కి తగ్గే అవకాశం లేదు. ముందుకు వెళ్ళక తప్పదు.

ఇలాంటి తరుణంలో మోషే ఇశ్రాయేలీయులందరి ముందు నిలబడి ఈ మాటలు చెప్పాడు. ఇది కేవలం యెహోషువకు మాత్రమే చెప్పిన మాట కాదు — జాతి మొత్తానికి చెప్పిన మాట. “మీరు ఎక్కడికి వెళ్తున్నారో మీకు తెలియకపోవచ్చు, కానీ యెహోవా మీతోనే వస్తున్నాడు. ఆయన మిమ్మల్ని విడిచిపెట్టడు.”

ఆ తరువాత వాళ్ళు నిజంగా ఆ నేలలోకి అడుగుపెట్టారు. మొదట్లో వాళ్ళకు కష్టాలు ఎదురయ్యాయి, యుద్ధాలు జరిగాయి. కానీ చరిత్ర చెప్పేదేమిటంటే, వాళ్ళు పూర్తిగా ఒంటరిగా వదిలివేయబడలేదు. వాళ్ళు అడుగుపెట్టిన ప్రతి కొత్త నేలపై కూడా, వాళ్ళను నడిపించిన అదే దేవుడు తోడుగా ఉన్నాడు.

ప్రధాన కథ

రవి, లక్ష్మి దంపతులు తమ ఇద్దరు పిల్లలతో కలిసి పన్నెండు సంవత్సరాలుగా ఒకే ఊరిలో నివసిస్తున్నారు. ఆ ఊరు వాళ్ళకు అలవాటైన ప్రపంచం. ప్రతి వీధి తెలుసు. ప్రతి పండగకు ఎవరింటికి వెళ్ళాలో తెలుసు. పిల్లలు పుట్టి పెరిగింది కూడా అక్కడే.

ఒక రోజు రవికి అతని కంపెనీ నుండి ఒక సమాచారం వచ్చింది. అతని ఉద్యోగం వేరే రాష్ట్రంలోని ఒక కొత్త నగరానికి బదిలీ అయింది. మూడు నెలల్లో వెళ్ళాలి.

మొదట రవి ఆ వార్తను సంతోషంగానే తీసుకున్నాడు — ఇది పదోన్నతి, జీతం కూడా పెరుగుతుంది. కానీ ఆ రాత్రి ఇంటికి వెళ్ళి భార్యకు ఈ విషయం చెప్పినప్పుడు, లక్ష్మి ముఖంలో సంతోషం కంటే ఎక్కువగా భయం కనిపించింది.

“పిల్లల స్కూలు సంగతేంటి? వాళ్ళ స్నేహితులు? నా తల్లిదండ్రులు ఇక్కడే కదా ఉన్నారు. అక్కడ మనకు ఎవరూ తెలియదు.”

రవికి కూడా ఈ ప్రశ్నలన్నీ మనసులో మెదిలాయి. కొత్త ఇల్లు వెతకాలి. కొత్త స్కూలు వెతకాలి. కొత్త డాక్టర్లు, కొత్త బజారు, కొత్త చర్చి — అన్నీ మొదటి నుండి మొదలు పెట్టాలి. ఏదైనా అత్యవసర పరిస్థితి వస్తే సాయం అడిగే బంధువులు కూడా దగ్గర ఉండరు.

పిల్లలిద్దరూ కూడా ఈ వార్త విన్నప్పుడు ఏడ్చారు. పెద్ద కూతురు తన బెస్ట్ ఫ్రెండ్‌ను వదిలి వెళ్ళలేనని చెప్పింది. చిన్న కొడుకు కొత్త స్కూల్లో తనను ఎవరూ పలకరించరేమో అని భయపడ్డాడు.

మరుసటి రోజు ఉదయం రవి కార్యాలయానికి వెళ్ళాడు, కానీ అతని మనసు పనిలో లేదు. మధ్యాహ్నం భోజన సమయంలో అతని సహోద్యోగి ఒకరు ఇలా అన్నాడు — “బదిలీ వార్త విన్నాను. అభినందనలు, కానీ నీ ముఖం చూస్తే సంతోషంగా లేదు.” రవి నవ్వుతూనే బదులిచ్చాడు, “పైకి సంతోషంగా ఉన్నా, లోపల చాలా భయంగా ఉంది.” అతని సహోద్యోగి కొంచెం ఆలోచించి ఇలా అన్నాడు, “నేను రెండేళ్ళ క్రితం ఇలాగే వేరే నగరానికి మారాను. మొదటి మూడు నెలలు నిజంగా కష్టంగా ఉంది. కానీ ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, అదే మంచి నిర్ణయం అనిపిస్తుంది.” ఈ మాటలు రవికి కొంచెం ధైర్యాన్నిచ్చాయి, కానీ పూర్తిగా భయం తగ్గలేదు.

ఆ రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్ళాక, పిల్లలిద్దరూ ఇంకా బాధగానే ఉన్నారు. పెద్ద కూతురు తన గదిలో తలుపు వేసుకుని కూర్చుంది. రవి, లక్ష్మి ఆమె దగ్గరికి వెళ్ళి మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించారు, కానీ ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు, కేవలం కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. లక్ష్మి ఆమెను దగ్గరికి తీసుకుని, “నాకు కూడా భయంగానే ఉంది, నీకు మాత్రమే కాదు” అని చెప్పింది. ఆ మాట కూతురికి కొంచెం ఊరటనిచ్చింది — తను ఒక్కర్తే భయపడటం లేదని తెలుసుకోవడం.

రాత్రి భోజనం తరువాత పిల్లలు నిద్రపోయాక, రవి బాల్కనీలో కూర్చున్నాడు. అతని మనసులో ఒకటే ఆలోచన — “మేము సరిగ్గా సర్దుకుపోగలమా? ఈ నిర్ణయం సరైనదేనా? అక్కడ మాకు ఎలా ఉంటుందో?” అతని భార్య లక్ష్మి కూడా అతని పక్కన వచ్చి కూర్చుంది. ఇద్దరూ కొంతసేపు మౌనంగా ఉన్నారు.

“మనం దీని గురించి ప్రార్థించలేదు కదా,” లక్ష్మి నెమ్మదిగా అంది.

వాళ్ళిద్దరూ కలిసి ప్రార్థించారు. ప్రార్థన తరువాత లక్ష్మి తన బైబిల్ తీసుకుంది. ఆమె ఏదో ఒక వచనం కోసం వెతుకుతున్నట్టుగా పేజీలు తిప్పుతూ, చివరికి ద్వితీయోపదేశకాండము 31వ అధ్యాయం దగ్గర ఆగింది. ఆమె ఆ వచనాన్ని బిగ్గరగా చదివింది.

“ధైర్యము తెచ్చుకొని బలము తెచ్చుకొనుడి… నీ దేవుడైన యెహోవా తానే నీతోకూడ వచ్చుచున్నాడు; ఆయన నిన్ను విడువడు, నిన్ను ఎడబాయడు.”

ఆ మాటలు వినగానే రవి మనసులో ఏదో తేలికైంది. అతను ఆలోచించాడు — “ఇశ్రాయేలీయులు కూడా తమకు పూర్తిగా తెలియని నేలలోకి వెళ్తున్నారు. వాళ్ళకూ భయం ఉంది. కానీ దేవుడు వాళ్ళకు చెప్పింది ఏమిటంటే, ‘నేను ఈ ఊరిలోనే ఉండిపోను, నేను మీతో కూడా వస్తాను.'”

ఆ రోజు రాత్రి రవి, లక్ష్మి ఒక విషయం అర్థం చేసుకున్నారు — దేవుని తోడు ఏదో ఒక ఊరికే పరిమితం కాదు. ఆయన తోడు వాళ్ళతో పాటే ప్రయాణిస్తుంది.

తరువాతి వారాల్లో వాళ్ళు నెమ్మదిగా సన్నాహాలు మొదలుపెట్టారు. కొత్త ఊరిలో ఒక చర్చి గురించి ఆన్‌లైన్‌లో వెతికారు. పిల్లల కోసం ఒక మంచి స్కూలును ఎంచుకున్నారు. బంధువుల్లో ఎవరైనా ఆ నగరంలో ఉన్నారేమో అని ఆరా తీశారు.

భయం పూర్తిగా పోలేదు. కొత్త ఊరికి వెళ్ళిన మొదటి నెలలో ఇబ్బందులు ఎదురయ్యాయి — ఇల్లు సర్దుకోవడం, పిల్లలు కొత్త స్కూల్లో ఇమడలేక ఏడవడం, రవికి కొత్త కార్యాలయంలో పని ఒత్తిడి. మొదటి రెండు వారాలు లక్ష్మికి ఒంటరితనం చాలా బాధించింది. పగలంతా ఇంట్లో ఒక్కర్తే, తెలిసిన మనిషి ఒక్కరు కూడా లేరు. ఒక రోజు ఆమె ఏడుస్తూ తన తల్లికి ఫోన్ చేసి, “మేము పొరపాటు చేశామేమో అమ్మా” అని కూడా చెప్పింది.

కానీ నెమ్మదిగా, ఒక్కొక్క వారం గడిచేకొద్దీ చిన్న చిన్న మార్పులు కనిపించడం మొదలైంది. పక్కింటి వాళ్ళు ఒక రోజు వచ్చి పరిచయం చేసుకున్నారు, ఇంటికి పిండివంటలు తెచ్చి ఇచ్చారు. పిల్లల స్కూల్లో ఒక టీచర్ ప్రత్యేకంగా శ్రద్ధ తీసుకుని, చిన్న కొడుకును క్లాసులో అందరితో పరిచయం చేయించింది. రవి కార్యాలయంలో ఒక సహోద్యోగి అతన్ని ఆదివారం చర్చికి తీసుకెళ్ళాడు, అక్కడ కొంతమంది కుటుంబాలతో పరిచయం ఏర్పడింది.

ఒక్కొక్క పరిచయస్తుడు దొరికాడు, ఒక్కొక్క మంచి పొరుగింటివారు దొరికారు, పిల్లలకు ఒక్కొక్క స్నేహితుడు దొరికాడు. మూడు నెలలు గడిచేసరికి, పెద్ద కూతురు స్కూల్లో కొత్త స్నేహితురాలిని ఇంటికి తీసుకొచ్చింది. చిన్న కొడుకు తన కొత్త క్రికెట్ టీమ్ గురించి ఉత్సాహంగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆరు నెలల తరువాత, లక్ష్మి తన తల్లికి ఫోన్‌లో ఇలా చెప్పింది — “అమ్మా, మేము వచ్చినప్పుడు ఇక్కడ మాకు ఎవరూ తెలియదు అనుకున్నాం. కానీ ఇప్పుడు అనిపిస్తోంది, దేవుడు మమ్మల్ని ఒంటరిగా వదిలేయలేదు. ఆయన మాతో పాటే ఈ కొత్త ఊరికి కూడా వచ్చాడు.”

ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన సత్యం మనం గమనించాలి. దేవుడు రవి, లక్ష్మిల కష్టాలను మాయం చేసేయలేదు. ఇల్లు వెతకాల్సిన అవసరం, పిల్లలు సర్దుకోవాల్సిన సమయం, కొత్త ఉద్యోగంలో నిరూపించుకోవాల్సిన ఒత్తిడి — ఇవన్నీ వాళ్ళు స్వయంగా ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది. దేవుడు వాళ్ళను ఆ శ్రమ నుండి తప్పించలేదు. కానీ ఆయన వాళ్ళను ఆ శ్రమలో ఒంటరిగా వదిలిపెట్టలేదు. ఆయన తన సమయంలో, తన విధంగా, ఒక్కొక్క తలుపునూ తెరిచాడు — పరిచయాలు, స్నేహాలు, భరోసా. దేవుడు మన కష్టాలను వెంటనే తీసివేయకపోవచ్చు, కానీ ఆయన మనతో నడుస్తూ, సరైన సమయంలో మనకు కావలసింది సమకూరుస్తాడు.

బైబిలు వివరణ

ఈ వచనం మనకు నాలుగు గొప్ప సత్యాలను నేర్పిస్తుంది.

మొదటిది, భయం సహజం, కానీ దాన్ని నిర్ణయాలను శాసించనివ్వకూడదు. మోషే ఇశ్రాయేలీయులకు “మీకు భయం అనిపించదు” అని చెప్పలేదు. బదులుగా “భయపడకుడి” అని ఆజ్ఞాపించాడు — అంటే భయం వస్తుందని ఆయనకు తెలుసు, కానీ ఆ భయం చివరి మాట కాకూడదని కూడా ఆయనకు తెలుసు.

రెండవది, దేవుని తోడు ఒక ప్రదేశానికి పరిమితం కాదు, అది వ్యక్తికి పరిమితం. దేవుడు “నేను ఈ నేలలో ఉంటాను” అని చెప్పలేదు, “నేను నీతో వస్తాను” అని చెప్పాడు. అంటే ఆయన తోడు మీరు ఎక్కడికి వెళ్ళినా మీతోనే కదులుతుంది.

మూడవది, “విడువడు” మరియు “ఎడబాయడు” అనే రెండు మాటలు కావాలనే వాడబడ్డాయి. ఒకటి తాత్కాలికంగా వదిలిపెట్టడం గురించి, రెండోది శాశ్వతంగా దూరం కావడం గురించి. దేవుడు ఈ రెండు రకాలుగా కూడా మనల్ని వదిలిపెట్టడు అని ఈ వచనం నొక్కి చెబుతుంది.

నాలుగవది, ఈ వాగ్దానం ఒక వ్యక్తికి మాత్రమే కాదు, జాతి మొత్తానికి ఇవ్వబడింది. అంటే ఇది ఒంటరిగా పోరాడే వ్యక్తికి మాత్రమే కాదు, కుటుంబం మొత్తానికి, సమూహం మొత్తానికి కూడా వర్తించే వాగ్దానం.

నేటి జీవితానికి అన్వయం

ఈ రోజు కూడా చాలామంది జీవితంలో ఇలాంటి కొత్త మలుపులను ఎదుర్కొంటున్నారు.

ఒక కుటుంబం ఉద్యోగం కోసం వేరే నగరానికి మారుతోంది.
ఒక యువకుడు చదువు కోసం వేరే దేశానికి వెళ్తున్నాడు.
ఒక వృద్ధ దంపతులు పిల్లల దగ్గరికి కొత్త ఊరికి మారుతున్నారు.
ఒక వితంతువు తన పిల్లలతో సహా కొత్త జీవితాన్ని ఒంటరిగా మొదలుపెడుతోంది.
ఒక కుటుంబం ప్రకృతి వైపరీత్యం తరువాత కొత్త చోట మళ్ళీ మొదలుపెడుతోంది.

వారందరి హృదయాల్లో ఒకే ప్రశ్న ఉంది.

“ఇక్కడ మాకు ఎవరూ తెలియదు. మేము సర్దుకుపోగలమా?”

దేవుడు మాత్రం ఒకే సమాధానం ఇస్తున్నాడు.

“నేను నీతో వస్తున్నాను. నిన్ను విడువను.”

హెచ్చరిక

ఇక్కడ ఒక విషయం జాగ్రత్తగా అర్థం చేసుకోవాలి. “దేవుడు నాతో ఉంటాడు” అనే వాగ్దానం, మనం బాధ్యతారహితంగా ఉండటానికి ఒక సాకు కాదు.

కొంతమంది ఈ వాగ్దానాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటారు — “దేవుడు ఎలాగూ నాతో ఉంటాడు కాబట్టి, నేను ఏమీ ఆలోచించకుండా, ఏ సన్నాహాలు చేసుకోకుండా నిర్ణయాలు తీసుకోవచ్చు” అని. ఇది సరైనది కాదు.

రవి, లక్ష్మి దేవుని వాగ్దానాన్ని నమ్మారు, కానీ వాళ్ళు చేతులు ముడుచుకుని కూర్చోలేదు. వాళ్ళు స్కూలు గురించి వెతికారు, చర్చి గురించి ఆరా తీశారు, జాగ్రత్తగా ప్రణాళిక వేసుకున్నారు. దేవుని తోడును నమ్మడం అంటే, మన బాధ్యతను వదిలేయడం కాదు — మన బాధ్యతను భయం లేకుండా నిర్వహించడం.

అలాగే, ఈ వాగ్దానాన్ని ఒక సాకుగా చేసుకుని, ఆలోచన లేకుండా పెద్ద నిర్ణయాలు తీసుకోవడం కూడా సరైనది కాదు. దేవుని తోడు ఉంటుంది కాబట్టి రేపటి గురించి ఆలోచించకుండా ఉండటం, కుటుంబ బాధ్యతలను నిర్లక్ష్యం చేయడం — ఇది విశ్వాసం కాదు, అది అజాగ్రత్త. నిజమైన విశ్వాసం అంటే, మన వంతు జాగ్రత్తగా చేస్తూ, ఫలితాన్ని దేవునికి వదిలిపెట్టడం.

ఇశ్రాయేలీయుల చరిత్రలోనే దీనికి ఒక ఉదాహరణ కనిపిస్తుంది. దేవుడు తోడుగా ఉంటానని చెప్పినా, వాళ్ళు కనానులోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు యుద్ధాలకు సిద్ధపడాల్సి వచ్చింది, వ్యూహాలు వేసుకోవాల్సి వచ్చింది, జాగ్రత్తగా ముందుకు సాగాల్సి వచ్చింది. దేవుని తోడు వాళ్ళ ప్రయత్నాన్ని భర్తీ చేయలేదు — దాన్ని బలపరిచింది. అదే విధంగా, మనం కూడా మన బాధ్యతను వదిలేసి, “దేవుడు అన్నీ చూసుకుంటాడులే” అని నిర్లక్ష్యంగా ఉండకూడదు. ప్రార్థనతో పాటు ప్రయత్నం, నమ్మకంతో పాటు జాగ్రత్త — ఈ రెండూ కలిసి నడవాలి.

ఆచరణీయ చర్యలు

కొత్త, తెలియని పరిస్థితిని ఎదుర్కొంటున్నప్పుడు ఈ కింది విషయాలు సహాయపడతాయి.

1. మీ భయాన్ని దేవుని ముందు నిజాయితీగా చెప్పండి. దాచుకోవద్దు, తగ్గించుకుని చెప్పుకోవద్దు — ఉన్నదున్నట్టుగా ప్రార్థనలో వ్యక్తపరచండి. “నాకు భయంగా లేదు” అని నటించే బదులు, “నాకు నిజంగా భయంగా ఉంది దేవా, నాకు సహాయం చేయి” అని చెప్పడమే నిజమైన ప్రార్థన.

2. ఈ వచనాన్ని రాసి, మీకు కనిపించే చోట పెట్టుకోండి — అద్దం మీద, ఫోన్ లాక్ స్క్రీన్ మీద, డైరీలో. కష్టమైన క్షణాల్లో దాన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ చదవండి. మనసు భయంతో నిండిపోయినప్పుడు, కళ్ళ ముందు కనిపించే ఈ మాటలు మనసును మళ్ళీ నిలదొక్కుకోవడానికి సాయపడతాయి.

3. మీ చేతిలో ఉన్న సన్నాహాన్ని చేయండి — వెతకాల్సింది వెతకండి, అడగాల్సిన ప్రశ్నలు అడగండి, ప్రణాళిక వేసుకోండి. దేవుని తోడు మన బాధ్యతను తీసివేయదు, దానికి తోడుగా నిలుస్తుంది. ప్రార్థన చేయడంతో పాటు, చేయాల్సిన పనిని కూడా శ్రద్ధగా చేయండి.

4. కుటుంబంతో కలిసి ప్రార్థించండి. ఒంటరిగా భయపడే బదులు, ఇంట్లో అందరూ కలిసి ఈ భయాన్ని దేవుని ముందు పెట్టండి. పిల్లలు కూడా తమ భయాన్ని మాటల్లో చెప్పుకునే అవకాశం ఇవ్వండి — వాళ్ళను ఒంటరిగా భయపడనివ్వకండి.

5. చిన్న చిన్న సానుకూల సంకేతాలను గుర్తించండి — ఒక కొత్త పరిచయం, ఒక చిన్న సాయం, ఒక తలుపు తెరుచుకోవడం. ఇవే దేవుడు మీతో ఉన్నాడని రుజువులు. వీటిని పట్టించుకోకుండా వదిలేయకండి, వాటిని గుర్తుపెట్టుకుని కృతజ్ఞత చెప్పుకోండి.

6. ఇలాంటి పరిస్థితిని ఇంతకుముందు దాటిన వారితో మాట్లాడండి. వాళ్ళ అనుభవం మీకు ధైర్యాన్ని ఇస్తుంది. “నేను కూడా ఇలాగే భయపడ్డాను, కానీ సర్దుకుపోయాను” అనే ఒక్క మాట కూడా పెద్ద ఊరటనిస్తుంది.

7. ఓపిక పట్టండి. సర్దుకుపోవడం ఒక్క రోజులో జరగదు. వారాలు, నెలలు పట్టవచ్చు. తక్షణ ఫలితం కనిపించలేదని నిరాశ చెందకండి — దేవుని తోడు నెమ్మదిగా, స్థిరంగా కనిపిస్తుంది.

ముగింపు

కాబట్టి, “మేము పూర్తిగా తెలియని ఊరికి వెళ్ళాల్సి వస్తోంది — దేవుడు మాతో ఉంటాడా?” అనే ప్రశ్నకు జవాబు ఏమిటి?

అవును, ఆయన ఉంటాడు.

భయం పూర్తిగా మాయమైపోతుందని దీని అర్థం కాదు. కొత్త ఊరు మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టకుండా ఉంటుందని కూడా దీని అర్థం కాదు. మొదటి కొన్ని రోజులు, కొన్ని వారాలు కష్టంగానే ఉండవచ్చు. ఒంటరితనం అనిపించవచ్చు.

కానీ దేవుని తోడు ఏదో ఒక ఇంటికి, ఒక ఊరికి, ఒక పరిచయస్తుల సమూహానికి పరిమితం కాదు. ఆయన తోడు మీతో పాటే ప్రయాణిస్తుంది. మీరు ఏ నేలపై అడుగుపెట్టినా, ఆయన అక్కడ ముందే ఉంటాడు.

రవి, లక్ష్మిల కుటుంబం ఇప్పటికీ కొన్నిసార్లు పాత ఊరిని గుర్తుచేసుకుంటుంది. కొన్ని విషయాలు వెనక్కి వదిలేసినందుకు బాధ కూడా అనిపిస్తుంది. కానీ వాళ్ళు ఇప్పుడు అర్థం చేసుకున్న ఒక సత్యం ఏమిటంటే — ఇల్లు మారవచ్చు, ఊరు మారవచ్చు, పరిచయస్తులు మారవచ్చు, కానీ దేవుని తోడు ఎప్పటికీ మారదు. ఆయనే వాళ్ళ నిజమైన స్థిరత్వం.

మీరు ఇప్పుడు ఇలాంటి ఒక కొత్త మలుపు ముందు నిలబడి ఉంటే, గుర్తుంచుకోండి — మీరు వెళ్ళే ప్రతి కొత్త నేలపైనా, దేవుడు మీకంటే ముందే అక్కడ ఉంటాడు.

ద్వితీయోపదేశకాండము 31:6 మనకు గుర్తు చేసేది ఇదే — “నీ దేవుడైన యెహోవా తానే నీతోకూడ వచ్చుచున్నాడు; ఆయన నిన్ను విడువడు, నిన్ను ఎడబాయడు.” తెలిసిన నేలలో అయినా, తెలియని నేలలో అయినా, ఆయన తోడు మారదు.

ఈ చిన్న సత్యం ఒక్కటే, కొత్త అడుగు వేయాలనుకునే ప్రతి హృదయానికి తగినంత ధైర్యాన్ని ఇస్తుంది.

ఇది దేవుడు చేసిన అనేక సహాయాలు, అద్భుతాలు మరియు వాగ్దానాలలో ఒకటి మాత్రమే. బైబిల్‌లో ఆయన చేసిన కార్యాలను మరింత తెలుసుకోవడానికి మా ఇతర బైబిల్ వ్యాసాలను చదవండి. దేవుడు గతంలో పనిచేసినట్లే, ఈ రోజూ మీ జీవితంలో పనిచేస్తున్నాడు. ఆయనను మీ జీవితంలోకి ఆహ్వానించండి — ఒంటరిగా నడవకండి, ఈ రోజు నుంచే దేవునితో కలిసి నడవండి.

గమనిక

*ఈ వ్యాసం వ్యక్తిగత ధ్యానం, ప్రోత్సాహం మరియు సాధారణ అవగాహన కోసం మాత్రమే రూపొందించబడింది. ఇది అధికారిక బైబిల్ వ్యాఖ్యానం లేదా మతపరమైన బోధన కాదు. ఈ వచనాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవడానికి సంబంధిత అధ్యాయాన్ని పూర్తిగా చదవాలని మేము ప్రోత్సహిస్తున్నాము.*