సహాయం చేయగలిగినా చేయకపోతే? బైబిల్ ఇచ్చే సమాధానం

“నీకు ఇలాంటి పనులు అవసరమా? నీకు రానప్పుడు ఎందుకు మొదలు పెట్టావు? నా పని చేసుకోవడానికే నాకు టైం సరిపోవడం లేదు.”

ఇది మనం పైకి అనకపోయినా, మనకు తెలిసినవారు వచ్చి ఏదైనా సహాయం అడిగినప్పుడు మన మనసులో తరచూ మెదిలే మాట.

మనకు ఆ పని చేయడం వచ్చు. లేదా కనీసం వాళ్లకు అర్థమయ్యేలా కొంత చెప్పగలం. వాళ్లు అడిగిన పని మనకు అసాధ్యమైనది కూడా కాదు. కానీ ఆ పని చేయడం వల్ల మనకు ఎలాంటి లాభం ఉండదు. అందుకే మనసులోనే “ఇప్పుడు ఇదంతా ఎందుకు? వాళ్లే ఏదో ఒకటి చేసుకుంటారులే” అనే ఆలోచన వస్తుంది.

కొన్నిసార్లు అది బద్ధకం కావచ్చు. కొన్నిసార్లు వాళ్ల పని మనకు చాలా చిన్న విషయంలా అనిపించడం కావచ్చు. ఇంకొన్నిసార్లు మన పనుల మధ్యలో వాళ్ల పని పెట్టుకోవడం ఇష్టం లేకపోవచ్చు. కారణం ఏదైనా, మనం ఆ సహాయాన్ని వాయిదా వేస్తూ ఉంటాం.

• తర్వాత చూద్దాం.
• ఇప్పుడు కుదరదు.
• కొంచెం టైం దొరికినప్పుడు చేస్తాను.

అని చెప్పుకుంటూ చివరికి ఆ పని చేయకుండానే వదిలేస్తాం.

నిజంగా మనకు సమయం లేకపోతే అది వేరే విషయం. మన పని నిజంగానే ఎక్కువగా ఉంటే, “ఇప్పుడు కొంచెం బిజీగా ఉన్నాను. ఫలానా సమయానికి నీ పని చేస్తాను” అని స్పష్టంగా చెప్పవచ్చు. ఆ సమయంలో నిజంగా కుదరకపోతే కనీసం కొంత ప్రయత్నం చేయవచ్చు. మనకు తెలిసిన విషయం అయితే, వాళ్లకు ఎలా చేయాలో కొంచెం వివరించవచ్చు. పూర్తిగా చేయలేకపోయినా, వాళ్లకు మరో మార్గం చూపించవచ్చు.

కానీ చాలాసార్లు సమస్య సమయం లేకపోవడం కాదు.

మనకు ఫోన్ స్క్రోల్ చేయడానికి సమయం ఉంటుంది.
ఫ్రెండ్స్‌తో చాట్ చేయడానికి సమయం ఉంటుంది.
టీవీలో సిరీస్ చూడడానికి సమయం ఉంటుంది.
మనకు ఇష్టమైన పనుల కోసం సమయం కేటాయించగలం.

కానీ ఎవరైనా మన దగ్గరకు వచ్చి, “ఇది నాకు తెలియదు, కొంచెం సహాయం చేస్తావా?” అని అడిగినప్పుడు మాత్రం మనకు ఆ కొద్దిసేపు కూడా భారంగా అనిపిస్తుంది.

ఎందుకంటే ఆ పని మనకు అవసరం లేదు. మనకు దాని వల్ల ప్రయోజనం లేదు. కాబట్టి మన మనసు దానికి విలువ ఇవ్వదు.

అక్కడే అసలు విషయం ఉంది.

మనకు చిన్నగా కనిపించిన పని, ఆ పని కోసం మన దగ్గరకు వచ్చిన వ్యక్తికి మాత్రం చిన్నది కాకపోవచ్చు.

అతనికి ఆ పని తెలియకపోవచ్చు. దాన్ని ఎలా చేయాలో అర్థం కాకపోవచ్చు. చాలా రోజులుగా ప్రయత్నించి ఉండవచ్చు. చివరికి తెలిసిన వ్యక్తి గుర్తొచ్చి మన దగ్గరకు వచ్చి ఉండవచ్చు.

అలాంటి సమయంలో మనం సహాయం చేయకపోవడం ఒక విషయం. కానీ అతని సమస్యను చిన్నచూపు చూడడం మరో విషయం.

మనకు చేయగలిగే సామర్థ్యం ఉండి కూడా, కేవలం మనకు లాభం లేదనే కారణంతో సహాయం చేయకుండా ఉండటం గురించి ఒక్కసారి మనమే మనల్ని ప్రశ్నించుకోవాలి.

లక్ష్మి కథ

లక్ష్మికి నలభై ఏళ్లు. భర్త సంపాదనతో కుటుంబాన్ని నడపడం కష్టంగా మారింది. ఇంటి ఖర్చులు, పిల్లల అవసరాలు, విద్యుత్ బిల్లు, అద్దె, మందులు — నెల చివరికి డబ్బు మిగలడం లేదు.

లక్ష్మి కూడా ఏదైనా పని చేసి కుటుంబానికి తోడ్పడాలని చాలాకాలంగా ఆలోచిస్తోంది. బయటకు వెళ్లి ఉద్యోగం చేయడం ఆమె పరిస్థితుల్లో సులభం కాదు. అందుకే ఇంటి నుంచే ఏదైనా చేయాలనుకుంది.

చివరకు కంప్యూటరైజ్డ్ ఎంబ్రాయిడరీ పని గురించి తెలుసుకుంది. అది ఆమెకు కొత్త. మెషీన్ ఎలా పనిచేస్తుందో పూర్తిగా తెలియదు. అయినా నేర్చుకుంటే చేయగలననే నమ్మకంతో అప్పు చేసి ఒక మెషీన్ కొనుక్కుంది.

మెషీన్ ఇంటికి వచ్చిన తర్వాతే అసలు ఇబ్బంది మొదలైంది. డిజైన్ ఎలా పెట్టాలో తెలియదు. సాఫ్ట్‌వేర్‌లో ఏ సెట్టింగ్ ఎక్కడ మార్చాలో తెలియదు. ఎంత ప్రయత్నించినా పని ముందుకు సాగడం లేదు.

ఆమెకు తెలిసిన కిరణ్‌కు ఈ విషయాల్లో పరిజ్ఞానం ఉంది. అతను ఇంజినీరింగ్ చదివాడు. కంప్యూటర్లు, సాఫ్ట్‌వేర్ అతనికి బాగా తెలుసు. అందుకే ఒక రోజు లక్ష్మి అతనికి ఫోన్ చేసింది.

“కిరణ్, నాకు ఈ మెషీన్ సరిగ్గా రావడం లేదు. నువ్వు ఒకసారి వచ్చి చూపిస్తావా? పది పదిహేను నిమిషాలు చూపిస్తే నేను తర్వాత నేనే చేసుకుంటాను.”

లక్ష్మి అడిగింది చాలా చిన్న సహాయం. కిరణ్ ఆమె వ్యాపారాన్ని నడపాలని అడగలేదు. డబ్బు అడగలేదు. తన పని మొత్తం అతని మీద పెట్టలేదు. తనకు తెలియని ఒక పని కొంచెం నేర్పమని మాత్రమే అడిగింది.

కిరణ్‌కు ఆ సమయంలో తన పనులు ఉన్నాయి. అతనికీ ఒత్తిడి ఉంది. అది నిజమే. కానీ అతని సమాధానం లక్ష్మిని బాధించింది.

“నీకు ఇలాంటి పనులు అవసరమా? నీకు రాదని తెలిసి ఎందుకు మొదలుపెట్టావు? నాకు నా పని చేసుకోవడానికే టైం సరిపోవడం లేదు!”

అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు.

లక్ష్మి కొంతసేపు మౌనంగా ఉంది. “నాకు సహాయం కావాలని అడిగినందుకు నేను తప్పు చేశానా?” అని తనలో తాను అనుకుంది.

సహాయం చేయకపోవడానికి అసలు కారణాలు

కిరణ్‌కు ఆ సహాయం చేయడం పెద్ద పనా? గంటలు పట్టే పనా? కాదు. కానీ అతని మనసు రాలేదు. దానికి కారణాలు మూడు.

ఈ మూడింటిని కప్పిపుచ్చుకోవడానికి వేసుకునే ముసుగే — “నాకు టైమ్ లేదు, నేను బిజీ!”

దేవుడి దగ్గర మనం అడిగే సహాయం

కొన్ని రోజుల తర్వాత కిరణ్ జీవితంలో కూడా పెద్ద సమస్యలు వచ్చాయి. ప్రొడక్ట్ అనుకున్నట్లు రావడం లేదు. క్లయింట్లు డబ్బులు ఆపేశారు. రాత్రి మంచం మీద పడుకుని అతను దేవుడిని ప్రార్థించాడు.

“దేవుడా! నా కష్టం నీకు కనిపించడం లేదా? నేను రాత్రింబవళ్లు నిద్ర లేకుండా కష్టపడుతున్నాను. నా సమస్యను ఎందుకు తీర్చడం లేదు? నాకు వెంటనే సహాయం చేయి!”

ఇక్కడ కిరణ్ మనస్తత్వాన్ని చూడండి. తనకు పది నిమిషాల పని అయిన లక్ష్మి అవసరాన్ని బద్ధకంతో, అహంకారంతో తీసిపారేసిన కిరణ్ — దేవుడు మాత్రం తన సమస్యను వెంటనే పరిష్కరించాలని కోరుకుంటున్నాడు.

లక్ష్మికి సహాయం కావాల్సి వస్తే “నీకు రానప్పుడు ఎందుకు మొదలుపెట్టావు?” అని హేళన చేసిన అతను, తన అవసరానికి వచ్చేసరికి దేవుడు దాన్ని కొండంతగా చూడాలని ఆశిస్తున్నాడు.

ఇది ఎంత ధర్మం?

ఈ ప్రశ్నకు బైబిల్ ఒకే చోట సమాధానం ఇవ్వదు — వేర్వేరు సందర్భాల్లో, వేర్వేరు కోణాల నుండి ఇదే సత్యాన్ని పదే పదే చెబుతుంది. మొదట, చేతిలో శక్తి ఉన్నప్పుడు ఏం చేయాలో ఒక ఆజ్ఞగా చెబుతుంది.

సామెతలు 3:27-28 — చేతిలో శక్తి ఉన్నప్పుడు మేలు చేయాలి

“నీవు క్రియ చేయగల అధికారం నీవు కలిగి ఉన్నప్పుడు, అవసరంలో ఉన్నవారికి సహాయం చేయకుండా ఉండవద్దు. నీవు నీ పొరుగువానికి ఇప్పుడు సహాయం చేయ కలిగి ఉండి, “రేపు రా నేను ప్రయత్నిస్తాను” అని నీ పొరుగువానితో అనవద్దు.”

ఈ మాట ఎవరికి చెబుతున్నారు? సామెతలు గ్రంథంలో ఈ భాగం ఒక తండ్రి తన కుమారునికి జ్ఞానంతో జీవించడం నేర్పిస్తున్న సందర్భంలో వస్తుంది. “నా కుమారుడా” అనే పిలుపుతో, దేవుని జ్ఞానం జీవితంలోని ప్రతి నిర్ణయంలో ఎలా కనిపించాలో నేర్పిస్తున్నారు.

అంటే ఇది కేవలం డబ్బు ఇచ్చే విషయం కాదు. నీ దగ్గర జ్ఞానం ఉంటే? సమయం ఉంటే? ఒకరి సమస్యను పరిష్కరించగల నైపుణ్యం ఉంటే? అది నీ దగ్గర ఉండటమే కాదు — అవసరంలో ఉన్నప్పుడు అది మరొకరికి ఉపయోగపడే అవకాశం కూడా.

లక్ష్మి కిరణ్ దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు అతని దగ్గర ఉన్నది డబ్బు కాదు. జ్ఞానం. ఆమెకు కావలసింది కూడా అదే.

కానీ ఏం చేయాలో తెలిసినంత మాత్రాన సరిపోదు. చేయకపోతే ఏమవుతుందో కూడా చూడాలి — ముందు మాత్రం, ఎదుటివారి తప్పును చూసేముందు మన సొంత స్పందననే ఒకసారి పరిశీలించుకోవాలి.

మత్తయి 7:1-5 — ముందు నా కంటిలోని దూలం చూడాలి

“నీ కంటిలో ఉన్న దూలాన్ని పట్టించుకోకుండా నీ సహోదరుని కంటిలో ఉన్న నలుసును ఎందుకు చూస్తావు?”

యేసు ఇక్కడ ఎదుటివారి తప్పును చూసే ముందు తనను తాను చూసుకోవాలని చెబుతున్నాడు.

కిరణ్ లక్ష్మి తప్పును వెంటనే చూపించాడు. మెషీన్ కొనడం తప్పు అన్నట్టు, నేర్చుకోకుండా మొదలుపెట్టిందని. కానీ తను స్పందించిన విధానం ఎలా ఉందో అతను ఒక్కసారి ఆలోచించుకోలేదు. లక్ష్మి అడిగింది సహాయం. అతను ఇచ్చింది తీర్పు.

లక్ష్మి మెషీన్ కొనడంలో తప్పు చేసి ఉండవచ్చు. ముందుగా శిక్షణ తీసుకోవాల్సి ఉండవచ్చు. కానీ ఆమె తప్పు ఉందని చెప్పడం, ఆమెకు సహాయం చేయడం రెండు వేర్వేరు విషయాలు.

మంచి సమరయుడు గాయపడిన వ్యక్తిని ముందుగా పరీక్షించి, “నీ తప్పు వల్లే నీకు ఇది జరిగింది” అని ఉపన్యాసం ఇవ్వలేదు. ముందుగా గాయాలను చూసుకున్నాడు.

మన సొంత స్పందనను ఇలా పరిశీలించుకున్న తర్వాత, తెలిసి మేలు చేయకపోవడం వల్ల కలిగే పర్యవసానం ఏమిటో బైబిల్ మరింత స్పష్టంగా చెబుతుంది.

యాకోబు 4:17 — మేలు చేయడం తెలిసి చేయకపోతే

“కాబట్టి చేయవలసిన మంచి వాటి గురించి తెలిసి దాన్ని చేయడంలో విఫలమైతే వారు పాపం చేసినవారు అవుతారు.”

యాకోబు 4వ అధ్యాయం మొత్తం స్వార్థం, గర్వం, ప్రాపంచిక ఆలోచనల గురించి హెచ్చరిస్తుంది. మనం చేయాల్సిన మంచిని తెలిసి కూడా చేయకపోవడం పాపం అని యాకోబు స్పష్టం చేస్తాడు. ఇది కేవలం తప్పు చేయడమే కాదు, మంచి చేయకపోవడం కూడా పాపమే అని బోధిస్తుంది.

మేలు చేయగల అవకాశం తెలిసి, అది నిజంగా మేలేనని తెలిసి, మన చేతిలో సామర్థ్యం ఉన్నా — మనం కావాలనే వెనక్కి తగ్గుతున్నామా? అదే ప్రశ్న.

గలతీయులకు 6:1-5 — ఒకరి భారం మోయడం, సొంత బాధ్యత మరవకపోవడం

గలతీయులకు 6లో పౌలు రెండు విషయాలను పక్కపక్కనే ఉంచాడు.

ఎవరైనా తప్పులో చిక్కుకున్నప్పుడు, ఆ వ్యక్తిని సాత్వికతతో సరిచేయాలి. ఒకరి భారాలను మరొకరు భరించాలి.

అదే భాగంలో ప్రతి ఒక్కరూ తన సొంత పనిని పరిశీలించుకోవాలి, తన బాధ్యతను తానే మోయాలి అని కూడా చెబుతాడు.

ఇది ఎందుకు ముఖ్యం? బైబిల్ చెప్పే సహాయం అనేది బాధ్యతను దొంగిలించడం కాదు.

లక్ష్మికి మెషీన్ ఎలా పనిచేస్తుందో కిరణ్ నేర్పవచ్చు. కానీ లక్ష్మి వ్యాపారాన్ని కిరణ్ నడపాల్సిన అవసరం లేదు. జ్ఞానాన్ని ఇవ్వడం సహాయం. ఆమె బదులు ప్రతిరోజూ పని చేయడం బాధ్యత తీసుకోవడం. రెండూ ఒకటి కాదు.

మార్కు 2:1-12 — పక్షవాతుడిని మోసుకెళ్లిన నలుగురు

మార్కు 2లో యేసు కపెర్నహూములో ఒక ఇంట్లో ఉన్నాడు. ప్రజలు పెద్ద సంఖ్యలో చేరారు. ఇంట్లో స్థలం లేకుండా పోయింది.

అప్పుడు నలుగురు వ్యక్తులు ఒక పక్షవాత రోగిని మోసుకుని వచ్చారు. జనం ఎక్కువగా ఉన్నారు. తలుపు ద్వారా లోపలికి వెళ్లలేరు.

వాళ్లు తిరిగి వెళ్లిపోవచ్చు. “ఈరోజు కుదరదు” అని చెప్పవచ్చు. కానీ వాళ్లు ఆగలేదు. ఇంటి పైకప్పు విప్పి, ఆ మనిషిని మంచంతో సహా యేసు ఎదుటికి దించారు.

యేసు వారి విశ్వాసాన్ని చూశాడు. ఆ మనిషిని లేచి తన మంచం ఎత్తుకుని ఇంటికి వెళ్లమన్నాడు. ఆ మనిషి లేచాడు.

ఆ మనిషి తనను తాను యేసు దగ్గరకు తీసుకెళ్లలేకపోయాడు. అందుకే ఇతరుల సహాయం అవసరమైంది.

లక్ష్మికి కూడా తనకు తెలియని సాంకేతిక విషయంలో కిరణ్ సహాయం అవసరమైంది. కిరణ్ ఆమె జీవితాన్ని మోయాల్సిన అవసరం లేదు. కేవలం ఆమె ముందుకు వెళ్లడానికి ఒక అడుగు సహాయం చేయాల్సి ఉంది.

లూకా 10:25-37 — మంచి సమరయుడు

లూకా 10లో ఒక ధర్మశాస్త్రజ్ఞుడు యేసును పరీక్షిస్తూ, “నిత్యజీవాన్ని పొందడానికి ఏమి చేయాలి?” అని అడిగాడు.

యేసు అతనిని ధర్మశాస్త్రం వైపు తిప్పాడు. దేవుణ్ణి ప్రేమించాలి, పొరుగువానిని తనను తాను ప్రేమించినట్లు ప్రేమించాలి అని చెప్పాడు.

అప్పుడు అతను తనను తాను నీతిమంతుడిగా చూపించుకోవాలనే ఉద్దేశంతో మరో ప్రశ్న అడిగాడు: “నా పొరుగువాడు ఎవరు?”

“ఎవరిని ప్రేమించాలి?” అనే ప్రశ్న కంటే, “ఎవరిని ప్రేమించకుండా ఉండవచ్చు?” అనే ప్రశ్న దాగి ఉండవచ్చు.

అందుకే యేసు ఒక కథ చెప్పాడు.

ఒక మనిషి యెరూషలేము నుండి యెరికోకు వెళ్తున్నాడు. దారిలో దొంగలు అతనిపై పడ్డారు. దోచుకున్నారు. కొట్టారు. దాదాపు చనిపోయిన స్థితిలో వదిలేశారు.

ఆ తర్వాత ఒక యాజకుడు ఆ దారిలో వచ్చాడు. చూశాడు. వెళ్లిపోయాడు. తర్వాత ఒక లేవీయుడు వచ్చాడు. అతను కూడా చూశాడు. అతను కూడా వెళ్లిపోయాడు.

సమస్య వాళ్లకు కనిపించలేదని కాదు. కనిపించింది. కానీ కనిపించిన అవసరం వాళ్లను చర్యకు తీసుకెళ్లలేదు.

తర్వాత ఒక సమరయుడు వచ్చాడు. అతను ఆ మనిషిని చూసి కనికరపడ్డాడు. దగ్గరకు వెళ్లాడు. గాయాలను కట్టాడు. తన ప్రయాణాన్ని మార్చుకున్నాడు. సత్రానికి తీసుకెళ్లాడు. అతని సంరక్షణ కోసం డబ్బు పెట్టాడు.

ఆ ధర్మశాస్త్రజ్ఞుడు అడిగిన “నా పొరుగువాడు ఎవరు?” అనే ప్రశ్నను యేసు చివరికి మరో ప్రశ్నగా మార్చాడు: “నీవు ఎవరికి పొరుగువాడిగా ప్రవర్తిస్తున్నావు?”

లక్ష్మి కూడా కిరణ్ దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు ఒక అవసరంలో ఉన్న వ్యక్తి. అసలు ప్రశ్న “ఆమె సమస్య ఎంత పెద్దది?” కాదు. “నాకు చేయగలిగిన మేలు ఏదైనా ఉందా?”

ఆజ్ఞ ఏమిటో, చేయకపోతే పర్యవసానం ఏమిటో చూశాం. మరి ఇదంతా ఎందుకు అంత ముఖ్యమైనది? దాని వెనుక ఉన్న అసలు కారణం ఏమిటో చూద్దాం.

1 యోహాను 3:16-18 — ప్రేమ మాటల్లో కాదు, చేతల్లో

యాజకుడు చూశాడు. లేవీయుడు చూశాడు. సమరయుడు కూడా చూశాడు. కానీ సమరయుడు చూసిన తర్వాత ఆగాడు.

మన జీవితంలో కూడా ఇలాగే ఉంటుంది. ఎవరైనా తమ సమస్య చెబితే మనం వింటాం. కానీ వినడం ఒకటి. వారి పరిస్థితిని మనసులోకి తీసుకోవడం మరోటి. అర్థం చేసుకున్న తర్వాత మనకు సాధ్యమైనది చేయడం ఇంకోటి.

1 యోహాను 3:16-18లో యోహాను ప్రేమను మాటలతో మాత్రమే కాకుండా కార్యంతో, సత్యంతో చూపించాలని చెబుతున్నాడు.

ఒక వ్యక్తి దగ్గర జీవనానికి అవసరమైన వస్తువులు ఉన్నాయి. అతను అవసరంలో ఉన్న సహోదరుణ్ణి చూస్తాడు. అయినా తన కనికరాన్ని మూసుకుంటాడు. అప్పుడు యోహాను ప్రశ్నిస్తాడు — అలాంటి వ్యక్తిలో దేవుని ప్రేమ ఎలా ఉంటుంది?

అవసరం కనిపించింది. వనరు కూడా ఉంది. కానీ హృదయం మూసుకుంది. లక్ష్మి విషయంలో కూడా ఇదే ప్రశ్న. కిరణ్ దగ్గర ఆమెకు అవసరమైన జ్ఞానం ఉంది. అది ఆమెకు ఉపయోగపడే అవకాశం ఉంది. అప్పుడు ఆ జ్ఞానం కేవలం కిరణ్ వ్యక్తిగత ఆస్తిగా మిగిలిపోతుందా? లేక అది ఒకరికి ఉపయోగపడుతుందా?

కారణం అర్థమైంది — ప్రేమ నిజమా కాదా అనేది కార్యంలోనే తేలుతుంది. దీన్నే మరింత స్పష్టంగా, ఒక రుజువులా బైబిల్ చెబుతుంది.

యాకోబు 2:14-17 — సహాయం లేని విశ్వాసం

యాకోబు 2లో విశ్వాసం గురించి మాట్లాడుతూ ఒక ఉదాహరణ ఇస్తాడు.

ఒక సహోదరుడు లేదా సహోదరి బట్టలు లేక, రోజువారీ ఆహారం లేక ఇబ్బందిలో ఉన్నారని అనుకుందాం.

వారిని చూసి, “శాంతిగా వెళ్లండి. మీకు మంచే జరుగుతుంది” అని చెప్పడం చాలా సులభం.

కానీ వారికి శరీరానికి అవసరమైనది ఇవ్వకపోతే ఆ మాటల వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి?

లక్ష్మికి కూడా కిరణ్, “నువ్వు నేర్చుకుంటావు. చూసుకుంటే వచ్చేస్తుంది” అని చెప్పవచ్చు. కానీ అతనికి నిజంగా తెలిసిన విషయం పది నిమిషాలు చూపిస్తే ఆమెకు ఉపయోగపడే అవకాశం ఉంది.

కొన్నిసార్లు మన దగ్గర ఉన్న చిన్న సహాయం, పెద్ద ఉపన్యాసం కంటే విలువైనది.

సహాయం చేయడం అంటే ఇబ్బందులు పడటం కాదు

కొంతమంది “సహాయం చేయాలి” అనే పేరుతో తమను తాము పూర్తిగా అలసటకు గురిచేసుకుంటారు. కానీ బైబిల్ చెప్పే సహాయం అలాంటిది కాదు.

2 కొరింథీయులకు 8:13-14లో పౌలు ఇలా చెబుతాడు:

“మీ పైనే భారాన్ని ఉంచి ఇతరులను వదిలేయాలని మేము కోరడంలేదు కాని సమానత్వం ఉండాలని మా కోరిక. ప్రస్తుత సమయంలో మీ సమృద్ధి వారికవసరమైనది సరఫరా చేస్తుంది, అలాగే మీరు అవసరంలో ఉన్నప్పుడు వారి సమృద్ధి మీకు అవసరమైనది సరఫరా చేస్తుంది. సమానత్వమే లక్ష్యం.”

పౌలు ఇక్కడ చెప్పేది ఒకరు ఎప్పుడూ ఇచ్చేవారు, మరొకరు ఎప్పుడూ తీసుకునేవారు అని కాదు. ఈరోజు నీ దగ్గర ఉన్నది అతని అవసరానికి సరిపోతుంది. మరో రోజు అతని దగ్గర ఉన్నది నీ అవసరానికి సరిపోతుంది. సహాయం అనేది ఒక వైపు నుంచి మాత్రమే జరిగే ప్రవాహం కాదు. పరస్పరం పంచుకోవడం.

ద్వితీయోపదేశకాండము 15:7-8లో ఇలా ఉంది:

“మీ దేవుడైన యెహోవా మీకు ఇస్తున్న దేశపు పట్టణాల్లో ఎక్కడైనా మీ తోటి ఇశ్రాయేలీయులలో ఎవరైనా పేదవారు ఉంటే, వారి పట్ల మీ హృదయాలను కఠినంగా లేదా పిసినారిగా ఉంచకూడదు. కాని వారికి అవసరమైనంత దానిని వారికి గుప్పిలి విప్పి ధారాళంగా అప్పు ఇవ్వాలి.”

ఇది ఇశ్రాయేలు ప్రజలు కనాను దేశంలో స్థిరపడిన తర్వాత ఇవ్వబడిన ఆజ్ఞ. ఆ సమాజంలో ప్రజలు ఒకరిపై ఒకరు ఆధారపడి జీవించేవారు. ఎవరో ఒకరు కష్టంలో ఉంటే వారిని చేయి విడిచి వదిలేయడం అంటే ఆ కుటుంబం నడవకపోవడం. అందుకే దేవుడు “నీ హృదయాన్ని కఠినం చేసుకోకు” అని చెబుతున్నాడు.

రోమీయులకు 15:1-2లో ఇలా ఉంది:

“బలవంతులమైన మనం, మనల్ని మనం సంతోషపరచుకోవడం కాక బలహీనులైన వారి దోషాలను భరించవలసినవారిగా ఉన్నాము. మనలో ప్రతి ఒక్కరూ తన పొరుగువారు వృద్ధిచెందేలా, వారి మంచి కోసం వారిని సంతోషపెట్టాలి.”

సహాయం చేయడం అనేది మనం ఇబ్బందులు పడటం కాదు. మనం చేయగలిగిన సహాయం చేయాలి.

దేవుని సహాయం కోరే ముందు మనల్ని మనం పరిశీలించుకోవాలి

కిరణ్ జీవితంలో కూడా ఒక పెద్ద సమస్య వచ్చింది. అతను ప్రారంభించిన పని ఆశించినట్లు సాగలేదు. ఆర్థిక ఒత్తిడి వచ్చింది.

ఆ రాత్రి అతను దేవుని దగ్గర ప్రార్థించాడు. “దేవా, నాకు సహాయం చేయి.”

ఇది తప్పు ప్రార్థన కాదు. బైబిల్‌లో దేవుని ప్రజలు తమ కష్టాలను దేవుని దగ్గరకు తీసుకెళ్లారు. దావీదు కీర్తనల్లో తన భయాలను, బాధలను దేవుని ముందు ఉంచాడు. యోబు తన నష్టాల మధ్య దేవునితో మాట్లాడాడు. గెత్సేమనేలో యేసు కూడా తన బాధను తండ్రి ఎదుట ఉంచాడు.

కానీ కిరణ్ తన ప్రార్థనలో ఉన్నప్పుడు లక్ష్మి గుర్తుకు వస్తే? “నేను ఇప్పుడు దేవుని దగ్గర నా బాధను పెద్దదిగా చెబుతున్నాను. కానీ లక్ష్మి నా దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు ఆమె బాధను నేను ఎలా చూశాను?”

ఇది దేవుని సహాయం పొందడానికి ధర చెల్లించడం కాదు. “నేను లక్ష్మికి సహాయం చేస్తే దేవుడు నాకు సహాయం చేస్తాడు” అనే లావాదేవీ కాదు. దేవుని కృపను మన పనులతో కొనలేం. కానీ దేవుని దగ్గర కరుణ కోరుతున్న మనిషి, తనలో కరుణ ఉందా అని పరిశీలించుకోవచ్చు.

ముగింపు

మన కష్టం నిజంగానే కొండంత కావచ్చు. మన సమస్యను చిన్నది చేయమని బైబిల్ చెప్పడం లేదు. మన బాధను పట్టించుకోవద్దని కూడా చెప్పడం లేదు.

కానీ మన బాధ నిజమైనదే కాబట్టి ఎదుటివారి బాధ చిన్నదని నిర్ణయించడానికి మనకు హక్కు లేదు.

మంచి సమరయుని కథలో గాయపడిన వ్యక్తిని చూసిన ముగ్గురిలో ఒకడు ఆగాడు. మార్కు 2లో పక్షవాతంతో ఉన్న వ్యక్తిని ఇతరులు యేసు దగ్గరకు మోశారు. సామెతలు 3 మన చేతిలో ఉన్నప్పుడు మేలు చేయమని గుర్తుచేస్తుంది. గలతీయులకు 6 ఇతరుల భారాలను భరించమని చెబుతూనే, ప్రతి ఒక్కరికీ తన బాధ్యత ఉందని గుర్తుచేస్తుంది. మత్తయి 7 ముందుగా మన కంటిలోని దూలాన్ని చూడమని చెబుతుంది. యాకోబు 2 మాటలతో మాత్రమే కాకుండా కార్యరూపంలో స్పందించడం గురించి ప్రశ్నిస్తుంది. 1 యోహాను 3 ప్రేమ కార్యంలో కనిపించాలని చెబుతుంది. యాకోబు 4 మనకు తెలిసిన మేలును చేయకుండా ఉండటాన్ని తేలికగా తీసుకోకూడదని గుర్తుచేస్తుంది.

మనకు తెలిసినది, మనకు ఉన్నది, మనకు సాధ్యమైనది — ఇవన్నీ మనకోసమేనా?

కిరణ్ దగ్గర ఉన్న సాంకేతిక జ్ఞానం అతనిదే. కానీ అది లక్ష్మికి ఉపయోగపడే అవకాశం కూడా ఉంది. లక్ష్మి అడిగిన సహాయం అతనికి పది నిమిషాల విషయం కావచ్చు. ఆమెకు మాత్రం అది తన కొత్త ప్రయత్నం నిలబడటానికి అవసరమైన మొదటి మెట్టు కావచ్చు.

ఎదుటివారి సమస్యను మన సమస్యతో పోల్చి దాని పరిమాణాన్ని నిర్ణయించకూడదు.

మన కష్టం కొండంత కావచ్చు. అది మనకు కొండంతగానే ఉంటుంది. కానీ అందువల్ల, నీ కష్టం గోరంత అని నేను చెప్పలేను. ఎందుకంటే నీ కష్టం లోపల నువ్వు ఏం అనుభవిస్తున్నావో నాకు పూర్తిగా తెలియదు. నీకు నేను చేయగలిగే చిన్న సహాయం నీకు ఎంత అవసరమో కూడా నాకు తెలియకపోవచ్చు.

ఎవరో మన దగ్గరకు వచ్చి, “నాకు కొంచెం సహాయం కావాలి” అన్నప్పుడు వెంటనే వారి సమస్యను కొలవడానికి ప్రయత్నించకుండా, ముందుగా ఒక ప్రశ్న అడగవచ్చు:

చేయగలిగితే చేయండి. చేయలేకపోతే గౌరవంగా చెప్పండి. మరొక మార్గం చూపగలిగితే చూపండి. కానీ ఎదుటివారి కష్టాన్ని చిన్నచూపు చూడకండి.

ఎందుకంటే మనకు అది గోరంత సహాయం కావచ్చు. అవతలి వ్యక్తికి మాత్రం అది కొండంత ఆశ కావచ్చు.